غزل شمارهٔ ۷۷۸

هوش مصنوعی: از قلبم تصویر آن معشوق خوش‌چهره فراموش نمی‌شود و طعم شیرین او از زبانم نمی‌رود.

هوش مصنوعی: اگر من هر لحظه به شوق و عشق تو دچار شوم، ایرادی نداشته باش! زیرا هرچند تو از دل من بیرون رفته‌ای، محبتت هرگز از دل من نمی‌رود.

هوش مصنوعی: بوالحسن به حسن گفت که از این خانه بیرون برو، اما بوالحسن هم درگیر ماجرا شد و حسن از جایش تکان نخورد.

هوش مصنوعی: روح پروانه بیچاره برای رسیدن به نور شمع تلاش می‌کند و تا زمانی که پر و بالش نشکند، از ظرف شراب نمی‌رود.

هوش مصنوعی: تمام پرندگان در چمن هر کجا که می‌خواهند پرواز می‌کنند، اما بلبل به خاطر گل هرگز از چمن دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هر لحظه، جان انسان مانند پرنده‌ای در حال پرواز است که با امید به دیدار دوست، از قفس تن نمی‌گریزد.

هوش مصنوعی: زن زمانی که شوهرش به او آسیب بزند، از او دور می‌شود. اما مرد وقتی که روی تو را می‌بیند، دیگر به سوی زن نمی‌رود.

هوش مصنوعی: جان منصور در عشق تو به اندازه‌ای تحت تاثیر قرار گرفت که حتی وقتی او را به دار آویختند و در رسن به بند کشیدند، نتوانست سر خود را از این بند آزاد کند.

هوش مصنوعی: من جانم را به تو می‌سپارم و تو مانند سهیل (ستاره) هستی و هوای تو شبیه یمن است. من به دنبال پرورش و تربیت تو هستم و از یمن دور نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که فکر و یاد زلف‌های تو در دل من مانده است، این دل شکسته‌ام از عشق هیچ‌وقت آرامش پیدا نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر ظرفی شکسته شود، آب آن دیگر خاموش نمی‌ماند. اما عشق واقعی هیچ‌گاه به سمت مرگ و خاک نمی‌رود و همیشه زنده است.

هوش مصنوعی: من با حقه‌ها و نیرنگ‌ها آشنا هستم و هنرهای فریب‌کارانه را می‌شناسم، اما از شدت شرم تو، هیچ‌یک از این ترفندها نمی‌تواند به من آسیبی بزند.