غزل شمارهٔ ۷۴۶

هوش مصنوعی: آن پادشاه عشق ظهور کرد و تاریکی‌ها را چنان شکافت که مانند ماه در شب‌های هفتم و هشتم و خورشید در روز عید نورانی شد.

هوش مصنوعی: ستاره‌ها به خدمت او آمده‌اند، هزاران در هزار. هر کدام به واسطه تابش نور صورت او، بر زیبایی و درخشش خود می‌افزایند.

هوش مصنوعی: در آن زمان خوشایند، وقتی از کنار برج‌ها عبور می‌کرد، به برج آتشین عاشقان خود رسید.

هوش مصنوعی: در دلش یاد من زنده شد و هر جا که نگاه کرد، به یاد من بود. اما در هیچ جمعیتی آن لحظه من را ندید.

هوش مصنوعی: موج‌های رحمت مانند دریا از دلش برمی‌خاست و او هم به اطراف نگاه می‌کرد و همزمان هدایت و کنترل را به دست می‌گرفت.

هوش مصنوعی: در جمع نزدیکان، کسی پرسید که چرا آن شخص غایب است. من که عاشق آن مکان هستم، به حاضران اشاره کردم که مانند افرادی که ناپدید شده‌اند، او نیز غایب است.

هوش مصنوعی: چشمان او مانند شمعی می‌سوزد و در هر صبح که فرامی‌رسد، ناله‌های او به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: آتش‌های دنیا از شعله‌های او به وجود آمده‌اند و او به خاطر عشق، آهنگ جادوگری را سر می‌دهد و بر دل دیگران می‌دمد.

هوش مصنوعی: خاکی که زیر نور مهتاب درخشید، به گونه‌ای که گویی از زمین به سمت آسمان می‌رفت.

هوش مصنوعی: او همچون جرجیس در آزمون عشق ما قرار گرفت؛ بارها کشته و زنده شد و در هر بار همچون یک شهید جانفشانی کرد.

هوش مصنوعی: در این بیت بیان شده است که تقدیر و سرنوشت خوبی به عشق شمس‌الدین تبریزی دچار آمده و این سرنوشت به نوعی از عدم یا نیستی به وجود آمده است. به عبارت دیگر، عشق شمس‌الدین تبریزی به عنوان یک سرنوشت نیک و خوش در زندگی فردی خاص جلوه‌گر شده است.