غزل شمارهٔ ۶۹۴

هوش مصنوعی: هر چیزی که از زبان تو بیرون می‌آید، برای دیگران زیبا و قانع‌کننده است، اما در واقعیت، تو خودت در تنگنا و کمبود قرار داری.

هوش مصنوعی: کسی که با تو مشاجره می‌کند، در واقع با عمر گرانبهای خود درگیر جنگ است.

هوش مصنوعی: ماهی‌ای که در آب زندگی می‌کند، وقتی که از آن خارج شود و بر روی خشکی بیفتد، چرا منتظر می‌ماند؟

هوش مصنوعی: اگر در آینه‌ی تصویر قیصر روم (امپراتور روم) نیست، به همین دلیل است که آینه کثیف و زنگ‌زده است.

هوش مصنوعی: اگر در دل خود و در سرزمین مقدست، نشانه‌هایی از دنیاست و مانند خوکی چیزی را ناپسند و کثیف ببینی، بدان که آن مکان و آن مقام ارزش و زیبایی خود را از دست داده است.

هوش مصنوعی: ما را یار زیبا و وفادار مانند چنگ (ساز موسیقی) به خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: از آن ضربه‌ای که او به من زده، این ساز همیشه صدای دلنواز و لطیفی دارد.

هوش مصنوعی: هر ذره‌ای که با ما از سمت شرق در حرکت است، بر ما ننگ می‌برد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در این راه دچار لغزش و خطا شود، تو که بهانه‌ای برای لنگ بودن داری، وضعیتت خاص‌تر است.

هوش مصنوعی: به خاطر داشته باش که این دریا بسیار سخاوتمند است و وجود نهنگ‌ها در آن نشان دهنده‌ی کمبودها نیست.

هوش مصنوعی: طبع و رفتار کسی که با چنین بی باکی و قدرتی مواجه می‌شود، شبیه به طبیعت یک سگ است. در واقع، این جمله به ما می‌گوید که شخصی که در برابر یک حریف قوی و جسور قرار می‌گیرد، به نوعی ترس و ضعف از خود نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: شخصی که در چنین شرایطی به دنبال زیبایی و گران‌بهایی‌های ظاهری است، همچنان به چیزهای بی‌ارزش و ناچیز چنگ می‌زند.

هوش مصنوعی: ساکت باش و از مقام و جایگاه کم بگو، زیرا این مقام حالتی نامناسب دارد.