غزل شمارهٔ ۶۳۳

هوش مصنوعی: خورشید و ماه من فرارسیده‌اند، حواس من (شنوایی و بینایی) هم به کار افتاده است. آن سیمین‌تن هم به سراغم آمده، حتی اگر زردی هم داشته باشد.

هوش مصنوعی: احساس عجیبی به من دست داده و نور تازه‌ای در دیدم ظاهر شده است. اگر خواسته باشی، چیزی کاملاً متفاوت در وجودم پدیدار شده است.

هوش مصنوعی: من آن گناهکار را دیدم که توبه‌ام را شکست و ناگهان آن یوسف زیبا به نزد من آمد.

هوش مصنوعی: امروز نسبت به گذشته، از دوست قدیمی‌ام که همیشه با من بود، خوشحال‌تر و راضی‌تر هستم؛ زیرا از او خبری به من رسید.

هوش مصنوعی: کسی که دلم به دنبال او بود، امروز در قفسه تنگ گل بر سر راهم ظاهر شد.

هوش مصنوعی: دو دستش را به دور کمرم حلقه کرد و مرا در آغوش گرفت. از آن تاج زیبا و نیکی که بر سر نیک‌روان است، احساس نیک‌بودن و زیبایی به من دست داد.

هوش مصنوعی: باغ و بهار زیبایی را ببین و شراب و حال خوش را تماشا کن. آنچه در دل می‌گذرد و راحتی و لذت را حس کن، چون گل‌ها و شیرینی زندگی را تجربه کن.

هوش مصنوعی: از مرگ چه بترسم وقتی که زندگی جاودان به وجود آمده است و از سرزنش‌ها و طعنه‌ها چرا بترسم وقتی که او مانند سپری از من محافظت می‌کند؟

هوش مصنوعی: امروز احساس می‌کنم که مانند سلیمان بزرگ هستم، زیرا تو انگشتری به من دادی و آن تاج سلطنتی بر سر من قرار گرفت.

هوش مصنوعی: وقتی در عشق به شدت دچار درد شدم، تصمیم به سفر گرفتم. ای پروردگار، چه خوشبختی‌ها که از این سفر نصیبم شد.

هوش مصنوعی: زمانی است که من شراب می‌نوشم تا روح و هوش من جلا بگیرد و زمانی است که می‌خواهم اوج بگیرم و مانند پرنده‌ای با بال و پر آزاد شوم.

هوش مصنوعی: زمانی است که من مانند صبح در این دنیا روشن و تابناک می‌شوم، و زمانی است که صدایم مانند شیری خروشان و قوی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: دوتا از جمله‌های زیبا را به یادگار می‌سپارند، اما ای معشوق، مرا به مکانی بردند که در آنجا جهان به شدت کوچک و محدود به نظر می‌رسد.