غزل شمارهٔ ۶۳۱

ای عزیز ناامید نشو، چرا که روزنه های امید، پدیدار شده است و آنچه موجب امیدواری همه انسانها است، از عالم غیب رسیده است.

حتی اگر همچون حضرت عیسی، مریم را از دست داده ای [و به دلیل فشار دشمنان از عزیزترین کس خود، جدا افتاده ای] باز هم ناامید نباش، زیرا همان نوری که عیسی را به آسمان ها برد [و او را از چنگ دشمنان نجات داد،] آمده است.

ای عزیز در ظلمت این دنیای همچون زندان، ناامید نباش، زیرا همان شاهی که یوسف نبی را از حبس برده داران خرید [و موجبات عزیز مصر شدن او را پدید آورد]، آمده است.

[ناامید نباش زیرا] دوران هجران یعقوب به سر آمده است و یوسف که زلیخا را درگیر عشق خود کرده بود، بازگشته است.

ای کسی که شب را با یاد خدا و ذکر یارب یارب سحر کرده ای، [ناامید نباش، زیرا] رحمت خداوند، صدای یارب یارب تو را شنیده و آمده است.

ای درد قدیمی! تبریک می گویم، زیرا شفای تو آمده است[و برای همیشه درمان خواهی شد]، و ای قفل همیشه بسته، باز شو که کلید باز شدن تو آمده است.

ای کسی که [ به نیت حل مشکلات خود،] روزه گرفته ای، با شادمانی، [همچون حضرت مریم،] از طعام های آسمانی افطار کن [و روزه ها را به پایان ببر،] زیرا که عید فطر فرا رسیده است.

خاموش باش و شکوه و شکایات را به پایان ببر، زیرا که با فرمان «کن فیکون» (یس/۸۲) خداوند، پایان دوره سرگشتگی و حیرانی، «و لدینا مزید» (ق/۳۵) گویان، فرا رسیده است. [زین پس بیش از آنچه میخواستی، نصیب تو خواهد شد]