غزل شمارهٔ ۵۴۰

هوش مصنوعی: مستی باعث می‌شود که به طور پنهانی بر حال و احوال تو تاثیر بگذارد و پیام‌های خوبی برایت بیاورد. کسی که دل او را به دست آورده‌ای، حتی جانش را هم برای تو فدای تو می‌کند.

هوش مصنوعی: ای دستی که با وجود تب و حال مستی، به وضعیتی رسیده‌ای که هر دو دمت را به دام خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: ای آسمان عاشقان، ای عشق حقیقی، زیبایی تو در دل عاشقان است و عشق تو آنها را به هم متصل می‌کند.

هوش مصنوعی: ای خوراک هر زبانی و مرکز توجه هر فرقه‌ای، ای حافظ شب‌ها که دور بام تو می‌چرخد.

هوش مصنوعی: ای دل، چه شادی و شور و حال داری! تو مانند یک سلطان مست و خوشی، اما با این حال، عشق تو را به خود می‌کشد و در اختیارت قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: کسی که از خاک و material عالم جدا شود و جان آزاد خود را پرواز دهد، نه تنها به جایگاه بالاتر و بهتری می‌رسد، بلکه خاک جسمی‌اش به یاد می‌ماند و تنها روحش باقی می‌ماند. به این ترتیب، به جایگاه دل و احساساتش توجه کن که کدام یک از این دو حالش را دگرگون می‌کند.

هوش مصنوعی: برو و از شاه بگیر شراب را و مانند بقیه، سر خوش و شاداب باش. چون اگر کمی مست باشی، درواقع همان حال تو را کاملاً برای لذت و شادی آماده می‌کند.

هوش مصنوعی: از لب سلامت، ای منبع زندگی، مانند برگ درخت شکوفا می‌شود. این شکوفایی بیشتر از اندازهٔ لب توست و این رحمت توست که به ما می‌رسد.

هوش مصنوعی: ماه به خاطر غم تو به دو نیم شده، چهره‌ها مانند نقره درخشنده شده‌اند. قامت تو به شکل حرف جیم درآمده و این جیم، نوشیدنی تو را شاداب می‌کند.

هوش مصنوعی: در عشق، به زاری‌ها و اشک‌ها توجه کن و همچنین به کارهای پخته و حکمت‌آمیز. زیرا آنچه که خود را به شکل خام نشان می‌دهد، می‌تواند به اندازه‌ای سنگین و با ارزش باشد.

هوش مصنوعی: ای شراب خوش رنگ و خوش بو، نگاه کن که بخشش او جان حلالت را می‌گیرد و بر جسم حرامت اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر بدن من نباشد، جان من وجود خواهد داشت. اگر به اصل خود برسم، بدی‌ها بر من تاثیر نمی‌گذارند. ای دل، نترس از نام‌های بد، زیرا رفتار نیک تو، تو را با نام نیک می‌شناساند.

هوش مصنوعی: دیگر صحبت را ادامه نده، نه در قالب شعر چیزی بگو و نه در قالب نثر. چون او کسی است که تزویر می‌سازد و به دنبال فریب است و سخن تو را به بازی می‌گیرد.