غزل شمارهٔ ۴۸۱

هوش مصنوعی: تو چه موجود باارزشی هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند بهای تو را بپردازد. دنیا چه چیزی در دست خود دارد که ارزش آن با بخشش تو برابر باشد؟

هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر نبودن تو از زندگی ناراضی باشد، سزاوار عذاب نیست. حتی اگر او بر تو حق دارد، تو نباید او را تنبیه کنی.

هوش مصنوعی: من در هر لحظه از زندگی‌ام، جان و دل خود را فدای خاک تو می‌کنم، چرا که زندگی من بی‌معناست اگر نتوانم به پای تو سجده کنم.

هوش مصنوعی: هوا و فضای تو برای همه پرندگان خوشایند و مبارک است. اما چه بدبختی است برای پرندگانی که در این فضای دلنشین نیستند و از آن بی‌بهره‌اند.

هوش مصنوعی: در میان مشکلات و سختی‌ها، اگر کسی با تجربه و دانا باشد، به راحتی می‌تواند با دیگران ارتباط برقرار کند؛ اما وقتی که فردی آشنا و قابل اعتماد در کنار او نباشد، این کار دشوار می‌شود.

هوش مصنوعی: دنیا دوام و پایداری ندارد، و اگر هم داشته باشد، به فنا و زوالش بپرداز. چون هیچ‌کس به اندازه تو به بقای واقعی آگاه نیست.

هوش مصنوعی: چه چهره‌ای خوشبخت است که به تو شبیه است و چه خوب رویی است آن کسی که بدون دیدن تو نمی‌تواند زندگی کند.

هوش مصنوعی: من از زخم تو فرار نمی‌کنم، زیرا دلی که سوخته، نمی‌تواند به راحتی از آتش بلا و مصیبت تو دور شود.

هوش مصنوعی: دل‌هایی که نزد خود جایی ندارند، در حقیقت از عالم غیب و لامکان سرشارند. اگر بخواهی آن‌ها را از خود برانی، بدان که هیچ کس جای تو را ندارد.

هوش مصنوعی: ستایش تو پایان ندارد و هیچ ستایشگری نیست که در ستایش تو سرگردان نباشد.

هوش مصنوعی: چون نظامی می‌گوید که به من ظلم نکن، زیرا من تحمل ظلم تو را ندارم.