غزل شمارهٔ ۴۴۳

ای دوست، شنیده‌ای که می‌گویند: «از دل به دل، پنجره و دریچه‌ای هست» فرض کن پنجره نه، سوراخ سوزنی راه هست.

هر کس که از این راه، غافل شد خود اگر دانشمند روزگار است، ابله و کودنی بیش نیست.

از آن روزنه در خانه هم‌نشین خود نظر کن ببین در آنجا نور هست یا تاریکی.

اگر آنجا روشن است و نور آن بر تو می‌زند، قدر آن را بدان که گنج و معدن جواهری است.

با او همراه شو که شاه و پهلوان است، او را محترم بدار که عزیز و لطیفی است.

به او مهر بورز و از او جدا مشو و از او بهره ببر که آزاده و سرفرازی است. 

برو و در کنار خانه او و نزدیک او اقامت گزین که در آنجا فرشتگان هستند.

می‌خواهم که بیشتر توضیح دهم اما دلم می‌لرزد زیرا چیز عجیب، کمیاب و بی‌ما و منیست.

آنجا که او نیست تن و روان آدمی، ازهم گسسته و بیگانه‌اند همچون آب و روغن.

خواهی اهمیت بده و خواهی اهمیت مده تو را این گفتنی است؛ اگر حتی قفل آهنی بر دهانم بزنند

باز کردن و شکافتن آهن برای داوود عشق دشوار نیست و آسان است؛ خامش که شاه عشق، عجب قوی و زورمند است همچون رُستم.