غزل شمارهٔ ۴۴۱

من آرزومند باغ و گلستانم؛ رخت را از ورای حجاب بیرون آر. من طالب شیرینی فراوان هستم، لب گشا و سخنی بگو!

 ای منتهای تابندگی زیبایی، لحظه‌ای از ورای ابر ذهنیم بیرون آ، زیرا که خواهان دیدن آن چهره‌ی تابنده‌ی پرنورم.

دلم هوای تو کرد و صدای کوبه‌های طبل، در گوش لطیفم، اعلان ورودت به قصر درونم را آغازید، بازگشتم که طالب یاری پادشاهم هستم!

از روی ناز گفتی که «مرا بیش از این مرنجان و برو!» بازشنیدن آن گفتنت که «بیش از این مرنجان مرا» آرزوی من است!

حتی رفتار دافعانه‌ات که از طریق دربانت می‌گویی: برو! شاه در خانه نیست! و یا آن ناز و بازی و بداخلاقی دربانت را آرزومندم.

خوبی‌های مردمان، قراضه‌هایی از خوبی‌هایی هستند که تو معدن آن هستی و من آرزومند خود آن مخزن خوبی‌هایم

آن روزی که چرخ فلک نصیب ما می‌کند همانند سیل بی‌وفاست، (سریع جاری می‌شود و فردا خبری از آن نیست)، من مثل ماهی به ماء (آب حیات) زنده‌ام و نهنگ‌وار عاشق بودن در دریایی بزرگ (رزق من را خودت بده نه فلک)

مثل یعقوب تاسف دوری تو را می‌خورم و آرزومند دیدار زیبا رخم، یوسف کنعان، هستم.

از تو دورم و شهر برایم بدل به زندان شده، از نبودند آرزومند آوارگی و کوه و بیابان شده‌ام.

در راه عشق، همراهانی سست عنصر دارم که دل‌گیرم کرده‌اند، آرزومند داشتن همراهانی چون شیر خدا و رستم دستان هستم (تا در جنگ با اژدهای نفس یاریم کنند)

آنچنان از ظلم فرعون و خودش جانم ملول شده که آرزومند معجزه‌ای همچون نور موسی می‌گردم. 

از این مخلوقات همیشه ناراضی و گریان، دلم از غم پر شده و اندوهگین گشته‌ام. آرزومندم که دوباره صدای شاداب و نعره‌های پر از نشاط مستان را بشنوم.

من از بلبل خوش‌صداترم اما برای دوری از تیر حسد مردم، سکوت کرده‌ام و آرزوی فریاد زدن دارم. 

دیشب پیرمردی  چراغ به دست را دیدم که به علت خستگی از دست شیاطین و وحشیت آدم‌نماها، دنبال «انسان» و انسانیت می‌گشت. 

جویندگان قبلی گفتند که قبلا بود و دیگر نیست، شیخ گفت: من هم دنبال آن چیزی هستم که دیگر پیدا نمی‌شود.

من مفلسی هستم که عقیق کوچک نمی‌پذیرم، بلکه دنبال معدن عقیقی هستم که به‌ندرت یافت می‌شود و ارزنده (=ارزان) است. [عقیق نماد دهان و معدن عقیق نماد کلمات استاد/پیر است]

آن معدن عقیق از چشم‌ها پنهان است اما همه‌ی چشم‌ها از او است. آرزوی دیدار آن استادی را دارم که صنع و هنرش آشکار است اما خودش پنهان.

کار من از حرص و آرزو داشتن گذشته است، منظورم از معدن عقیق و تمام مثال‌های بالا فهم ریشه‌ و زیربنای رکن‌ها و بنیان‌ها است.

گوشم که فقط قصه‌ی ایمان را شنید، مست شد. پس سهم چشمم کجاست؟ دیدار تصویر ایمان نیز آرزوی من است.  

در آن لحظه که صورت عشق را دیدم، از خوشی این دیدار، در بک دست جام‌ باده می‌گیرم و در یک دست موهای مجعد یار را. آرزومند چنین رقصی در وسط میدان شهرم. 

ساز رباب می‌گوید: از انتظار (رسیدن تو به مقام ایمان و به رقص آمدنت) کردیم!  من هم آرزومند دست و‌آغوش و مضراب نوازنده‌ام عثمانم!

ای رباب! تو رباب عثمانی، من هم رباب عشقم. نوازنده‌ی من خود جناب عشق است، من هم مثل تو آرزوی زخمه‌ی نوازنده‌ام را دارم، فقط نوازنده‌ی من «رحمٰن» است!

حال ای مطرب ظریف، باقی این غزل را اینگونه در نظر بگیر و بخوان که:

ای خورشید موجبِ فخرِ تبریز، روی خود را از محل اشراق در درون طلوع ده، من هدهدم و آرزویم حضور در محضر سلیمان است.