غزل شمارهٔ ۴۳۲

هوش مصنوعی: ما گرفتار جان خود شده‌ایم و نمی‌دانیم که این وضعیت از دست کیست و چه کسی باعث این حال و روز ما شده است.

هوش مصنوعی: خود را مثل توپ طلایی آفتاب در حال حرکت تصور کن. چه شگفت‌انگیز است که در این بازی چوگان، چه کسی حضور دارد؟

هوش مصنوعی: ای آفتاب، به یاد داشته باش که از کجا آمده‌ای و به کدام سمت می‌روی. تو به خوبی می‌دانی که در این مسیر چه کسی در انتظار توست و چه کسی می‌تواند تو را به سرمنزل مقصود برساند.

هوش مصنوعی: موسی جان، با بو کردن سیب جانش را از دست داد، حالا این بو از سیبستان متعلق به کیست؟

هوش مصنوعی: چشم یعقوب به دلیل بوی خوشی که به مشامش رسید، باز شد و پر از شوق و انتظار شد. خدایا، این عطر و بویی که حس می‌کنم، متعلق به کجاست؟

هوش مصنوعی: ما در آغاز خاک و بی‌ارزش بودیم، اما به تدریج به وضعیتی موزون و زیبا رسیدیم. خاک ما به طلا تبدیل شده است، حالا می‌خواهیم بدانیم که چه کسی این تغییر شگفت‌انگیز را به وجود آورده است.

هوش مصنوعی: در هر زمان بر روی طلا علامتی تازه می‌زنند تا طلا بداند که از کجا آمده و چه ارزشی دارد.

هوش مصنوعی: همه در حیرت و گمراهی از عشق هستند، و جالب اینجاست که هیچ‌کس نمی‌داند این عشق آشفته و سرگردان چه کسی است.

هوش مصنوعی: همه افراد در این دنیا مانند مهمان هستند، اما تعداد کمی می‌دانند که حقیقتاً مهمان چه کسی است و چه جایگاهی دارد.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا و فریبنده زیبایان، مانند نرگس، همواره جلب توجه می‌کند. اما آب و لطافت این نرگس، به کسی تعلق دارد که به پرورش آن پرداخته است.

هوش مصنوعی: بدن‌ها در شب خالی از حضور ما هستند و در روز پر از ما. و من مانند گربه‌ای در داخل کیسه، چه کسی هستم؟

هوش مصنوعی: هر کسی که به من می‌گوید "ای جان من"، و آن کس هم که به این ندا پاسخ می‌دهد، حقیقتاً جان او چه کسی است؟

هوش مصنوعی: شمس تبریزی، نور و روشنیِ دوستی و حقیقت است، و با این حال، مقام و عظمت او با هیچ سلطان و فرمانروایی قابل مقایسه نیست.