غزل شمارهٔ ۴۲۸

هوش مصنوعی: ما در این دنیا به چه کسی وابسته‌ایم؟ اسیر این دست‌ها و سرنوشت خود شده‌ایم.

هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که افرادی که خاص هستند به هم نزدیک شوند و در جریان احساسات و روابط عاشقانه، هر کس جایگاه واقعی خود را می‌شناسد.

هوش مصنوعی: حیات و زندگی به کوه‌ها و دشت‌ها بخشیده شده است. ای خدا، جان در اینجا چیست؟

هوش مصنوعی: این باغ چه جالبی است که پر از زیبایی و سرخوشی است، و این گل‌ها مانند بنفشه، سوسن و ریحان چه نام دارند؟

هوش مصنوعی: شاخ گل از بلبلان سخن‌ها و داستان‌های بیشتری دارد. همین‌طور سرو که در حال رقص و حرکت است، نشان می‌دهد که این باغ متعلق به چه کسی است.

هوش مصنوعی: یاسمن می‌گوید آیا نخواهی گفت با سمن که این نرگس، نرگس‌دان چه کسی است؟

هوش مصنوعی: وقتی که نام یاسمن را بردم، او خندید و گفت: "من نمی‌دانم این کیست و بی‌دلیل سخن می‌گویی."

هوش مصنوعی: او مانند گوی طلایی آفتاب می‌دود، چه شگفت‌انگیز است که در خم چوگان چه کسی حضور دارد؟

هوش مصنوعی: ماه به مانند عاشقان در حالتی معلق و حیران است، اینکه آیا فربه و زیباست یا لاغر و ناخوشایند.

هوش مصنوعی: ابر ناراحت و در فکر است، سرش پر از شعله‌های تعجب است. می‌پرسد که چه کسی در حال گریه کردن است.

هوش مصنوعی: چرخ آبی رنگ و روشنی که نشان‌دهندهٔ آسمان است، جالب اینجاست که در طول روز و شب همیشه در حال حرکت و سرگشتگی است. این چه موجود عجیبی است که چنین حالتی دارد؟

هوش مصنوعی: درد به دنبال دلیلش می‌گردد و می‌پرسد که عجب، این دردی که درمان ندارد، چیست؟

هوش مصنوعی: شمس تبریزی این گره را باز کرده است و این واقعیت شگفت‌انگیز که چنین قدرت و امکانی وجود دارد، چه کسی را می‌توان تصور کرد؟