غزل شمارهٔ ۴۱

هوش مصنوعی: در شب گذشته، نبودن نور تو در جمع ما به وضوح حس می‌شد. حالا به درستی بگو، نور زیبایت شب گذشته کجا بود؟ کجا؟

هوش مصنوعی: به قلب ما نگاه کن، چرا که از آرزو برای دیدن تو، خوشبختی در جایی است که زیبایی تو لباسش را به دُرست می‌زند.

هوش مصنوعی: دیروز هرجا که رفتی، امروز می‌دانم که از غصه دل تو هم مثل دل من آشفته و بی‌حال شده است.

هوش مصنوعی: دیشب تا صبح در حال گردش و ناله زدن بودم، که ناگهان با طلوع صبح، خوابم بر هم خورد و از بین رفت.

هوش مصنوعی: سایه‌ای از نور تو بر ما و تمام دنیا افتاده است. آیا کسی بوده که نور تو را دیده باشد و آن را از سایه جدا بداند؟

هوش مصنوعی: زمانی در کنار او هستم و گاهی در وجود او ناپدید می‌شوم. در کنار او، خداوند نیز وجود دارد و در وجود او، دیدار و ملاقات با خدا نهفته است.

هوش مصنوعی: دستِ درخواست به سمت نور مقدس دراز شده است و این حالت تعجب‌آور است. تا زمانی که نور خداوند کم‌شود، او می‌تواند به سوی خداوند حرکت کند.

هوش مصنوعی: توضیحات و شرحی درباره‌ی جدایی و پیوندی که بین سایه و نور وجود دارد، بیان شده است. این رابطه به گونه‌ای است که هر کدام به نوعی وابسته به دیگری هستند و این پیوند به صورت نامتناهی ادامه دارد. حتی اگر در این مسیر با ضعف و کمبودهایی مواجه شوی، این ارتباط همچنان پابرجا خواهد بود.

هوش مصنوعی: نور منبع و علت اصلی است و هر چیزی که سایه آن است، بدون علت خاصی وجود ندارد. خداوند برای هر چیزی دلیلی قرار داده است.

هوش مصنوعی: وقتی دو نفر به هم نظر می‌کنند، مانند آینه‌ای که تصویر یکدیگر را نشان می‌دهد، باعث می‌شوند که هر یک از دیگری تاثیر بپذیرد. اما اگر کسی به درستی خود را نبیند و مانند آینه عمل نکند، نمی‌تواند منعکس‌کننده‌ی واقعیات باشد.