غزل شمارهٔ ۳۲۲۵

هوش مصنوعی: ای پادشاه محشر، رحم کن بر ما، زیرا هیچ ذلت‌پذیری نیست که از رحمت تو بهره‌مند نشود و به زندگی باز نگردد.

هوش مصنوعی: اجساد ما به صورت کاغذی در آمده‌اند که بر روی آن نقوشی حک شده است و به این ترتیب روح‌های ما در این قالب محصور شده‌اند.

هوش مصنوعی: نور تو مانند نوری است که تاریکی‌ها را می‌شکافد و نمی‌گذارد کسی به آن نزدیک شود، چرا که حس حسادت از چشم نابینا محافظتش می‌کند.

هوش مصنوعی: فضای آسمان به قدری وسیع و غیرقابل دسترس است که درک و فهم آن برای هر بیننده‌ای دشوار است. این فضا از زیبایی و سربلندی خاصی برخوردار است و هر نگاهی به آن، احساسی خاص را به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: ما همچون قایقی هستیم که به سوی اوج صعود می‌کند و زمان سفر فرا رسیده است؛ پس ما از این دنیا جدا شده و به مقصد نهایی خود می‌رویم.

هوش مصنوعی: سوار بر اسب بخشندگی شو، که او دارای اندیشه نیکوست. دقت کن در یادداشت وفاداری و معنای آنچه نوشته شده را درک کن.

هوش مصنوعی: اگر برادر من دزد است، تو هم دزد شو و از جام ما که پر است، زود بنوش و به سرخوشی برس.