غزل شمارهٔ ۳۲۱۵

هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی بیفشان و صفات مرا با آن فراموش کن.

هوش مصنوعی: من همچون می‌گری‌ام که با آب فرات مخلوط نشده است.

هوش مصنوعی: بیش از حد شادمانی کن و از زندگی لذت ببر، نگران سرزنش حسودان نباش.

هوش مصنوعی: هرگز از افراد نادان و بدسیرت مست نشوید و خود را در میان انسان‌های شایسته و با فضیلت غرق کنید.

هوش مصنوعی: برو و با عقل و درایت خود کار کن، سپس با توجه به ویژگی‌های ذاتی و فطری‌ات عمل کن.

هوش مصنوعی: انسان‌ها با کمک روح مقدس، از وضعیت‌های سخت و دشوار نجات پیدا می‌کنند.

هوش مصنوعی: در زندگی هیچ ترس و زوالی وجود ندارد، لذتی که از مرگ متاثر نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ نوع امنیت و آرامشی وجود ندارد، حتی اگر امیدی به نجات نداشته باشم.

هوش مصنوعی: تبریز، تو مرا در حالت سرزندگی و نشاط نگه‌داشتی وگرنه وجود من مانند مردگان است.