غزل شمارهٔ ۳۱۶۲

هوش مصنوعی: ای کسی که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ای و می‌گویی که تو ناآشنا هستی یا از اینجا دوری.

هوش مصنوعی: مست و بی‌خود شده‌ای و در اطراف خود بی‌هدف می‌گردی، در حالی که حتی مسیر درست و نادرست را هم دنبال می‌کنی.

هوش مصنوعی: نی نه به سمت چپ است و نه به سمت راست؛ بلکه حقیقت در جان است، آن کسی که جانش از دنباله‌روی او خسته شده است.

هوش مصنوعی: اگر روی زیبا و شیرین تو را از خود دور کنم، مثل چوب شکر که با بدی و زشتی همراه است، به نظر نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر تو دیو باشی و رو به آن بیاوری، خدا خدا! چه چهره زیبایی داری.

هوش مصنوعی: وقتی صحبت از او می‌کنم، دلم ناگهان جایش را ترک می‌کند، زیرا او جان و دل مرا می‌رباید. چه خوشا به حال او!

هوش مصنوعی: بنگر، گاهی انسان می‌تواند مانند یک شیر شجاع و قوي باشد و گاهی مثل آهویی نرم و آسیب‌پذیر. این بیانگر تغییرات و دوگانگی‌های درون انسان است.

هوش مصنوعی: در مسیر او، پایم خسته و ویران شده است و دیگر توان زانو زدن ندارم.

هوش مصنوعی: جز به چوبی که در دست اوست، هیچ چیز دیگری را نتوان در میدان او دید و کسی نمی‌تواند غیر از او در این عرصه سخن بگوید.

هوش مصنوعی: میدانم که باید بدون اشاره به بیت، آن را به زبان ساده و روان بیان کنم: حواست را جمع کن و در مورد موضوع صحبت چیزهای اضافی نگو، مشابه آسمان که دور و پیچیده است. اگر فقط تو هستی، باید تمرکزت را بر روی یک نقطه بگذاری.