غزل شمارهٔ ۳۱۲

هوش مصنوعی: به خاطر تو می‌گویم که از آینده دور نشو و در کار زندگی‌ات بی‌دقتی نکن. عمر انسان کوتاه است، پس هر لحظه را غنیمت بشمار و از زندگی لذت ببر.

هوش مصنوعی: هزار شب به خاطر خودت خوابیدی، اما یک شب هم برای یارت بیدار بمان.

هوش مصنوعی: برای یار عزیز و نازنینی که تا دیروقت بیدار می‌ماند، با او هم‌راهي کن و دلت را به او بسپار، ولی خودت خواب نرو.

هوش مصنوعی: از شبی بترس که در آن به شدت در رنج و درد هستی و وقتی به دردمندی و افسردگی می‌خوانی به یاری، دیگر هیچ امیدی برای بهبود نداشته باشی.

هوش مصنوعی: شبهایی که مرگ نزدیک میشود، دیگران از تلخی آن شب می‌گویند و توصیه می‌کنند که به خواب نروی.

هوش مصنوعی: از آن وحشتی که باعث می‌شود سنگ هم به مانند آب نرم و روان شود، اگر تو خودت سنگ نیستی، به یاد داشته باش که در مقابل این قوی‌تر از خودت کم نیاوری.

هوش مصنوعی: هرچند که شب تار و پرهیاهوست و ساقی پرجنب‌وجوش به نظر می‌رسد، ولی احتیاج نیست که جام او را بگیری و باید از حالت مستی و خواب‌آلودگی بترسی.

هوش مصنوعی: خدا می‌فرماید که دوستان در شب آرام نمی‌خوابند، اگر از چیزی خجالت‌زده هستی، به خواب نرو و شرمنده نباش.

هوش مصنوعی: از شب سخت و ترسناک بترس که بدون هیچ احتیاطی، ذخیره‌ای را برای شب‌های دشوار آماده کن و به هیچ وجه آن را پنهان نکن.

هوش مصنوعی: شنیده‌اید که بزرگان و مهمانان در شب به عشق پادشاه کامیاب دست می‌یابند.

هوش مصنوعی: وقتی که روح و جان انسان خسته و خشک شود، به او باید انرژی و تازگی بدهند. پس ای فرد امیدوار، هرگز ناامید نشو و تلاش کن که به بهترین حالت ممکن برسی.

هوش مصنوعی: من بارها به تو گفتم که خاموش باشی و فایده‌ای ندارد، یکی را بیاور و عوضش بگیر، ولی هزاران فرصت را از دست نده.