غزل شمارهٔ ۳۱۰۰

هوش مصنوعی: شما به خواب ابدی من را آرامش داده‌اید، و در زیر سنگی پنهان شده‌اید، در عمق یک غار.

هوش مصنوعی: من حتی در خواب هم نمی‌توانم خواب چشمانم را ببینم، مانند مرده‌ای که در میان نمک افتاده است.

هوش مصنوعی: کجا می‌توان خواب و آرامش را یافت؟ چشم‌ها کجا هستند و دل که در این آشفته‌گی نمی‌تواند آرام بگیرد، کجا می‌تواند صبر و تحمل را پیدا کند؟

هوش مصنوعی: اگرچه عقل مانند کوه است و پایدار، اما وقتی طوفانی بیفتد، ببین چه قدرت و هیبتی دارد.