غزل شمارهٔ ۲۹۹۸

هوش مصنوعی: تو قسم خورده‌ای که از این به بعد به من بی‌مهری کنی، اما می‌دانم که این قسم را خواهی شکست و به مهربانی برخواهی گشت.

هوش مصنوعی: امروز نسبت به تو گرفتاری و وابستگی داریم و می‌خواهیم ببینیم تا کی بهانه‌تراشی و فریبکاری خواهی کرد.

هوش مصنوعی: لب زیبای تو می‌خندد و این به من نوید می‌دهد که تو به فکر این هستی که از این به بعد به وعده‌هایت وفا کنی.

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، نماز ما بی‌فایده است. چه سودی دارد که عمل ما درست باشد در حالی که تو هستی که نیازهای ما را برآورده می‌کنی؟

هوش مصنوعی: بدون وجود تو، ما مانند ماهیانی هستیم که بر روی زمین می‌جنبند. وقتی که ماهی را از آب دور کنی، به همین حالت درمی‌آید.

هوش مصنوعی: اگر ظالم بر تو ظلم کند و تو را بترساند، بدان که حق او را در بند خواهد کرد و با او همان چیزی را خواهد کرد که تو با ما کردی.

هوش مصنوعی: اگر تو به کسی ظلم کنی، هیچ‌کس جز کسی که تسلیم تو می‌شود، از تو نخواهد ترسید.

هوش مصنوعی: چقدر خوب است که برای یتیمان کم‌فروش خودت بی‌صدا باشید؛ زیرا اگر از قیمت آن‌ها با خبر شوید، دیگر نمی‌توانید آن‌ها را کم‌ارزش بشمارید.