غزل شمارهٔ ۲۹۸۷

هوش مصنوعی: ای جانم و ای چشمان بینا، حال تو چگونه است؟ ای کسی که مانند ماه و گنبد مینا هستی، حال تو چگونه است؟

هوش مصنوعی: ما و تمام افرادی که مانند ما هستند، برای تو و به خاطر تو سرگشته و پر از عشقیم. بدون تو، ما خسته و ناامید هستیم. حال تو بدون ما چگونه‌ای؟

هوش مصنوعی: جایی که تو نیستی، به اندازه‌ی یک سوراخ کژدم تنگ و محدود است و جایی که فقط تو هستی، چه حسی به آنجا داری؟

هوش مصنوعی: ای جان تو در انتخاب جان‌ها چه کار می‌کنی؟ ای گوهر درخشانی که از دریا به دست آمده، حالا چطور هستی؟

هوش مصنوعی: ای پرنده‌ی آسمان که به دام خاک و آب افتاده‌ای، در میان خون، بلغم و صفرا چگونه به سر می‌بری؟

هوش مصنوعی: از آن باغ دل‌انگیز به این مکانی که قرار گرفته‌ای، با افرادی که در فضای نابودکننده‌ای زندگی می‌کنند، چطور می‌گذرانید؟

هوش مصنوعی: ای کوه قاف، نشانه‌ی صبر و آرامش، تو چه صبری داری و همچون پرنده‌ی افسانه‌ای «عنقا» در تنهایی خود چگونه‌ای؟

هوش مصنوعی: عالم برای تو وجود دارد، پس تو در چه عالمی هستی؟ فقط به تو زندگی می‌بخشد و تو چگونه می‌توانی تنها باشی؟

هوش مصنوعی: ای خورشید، از نور تو شرمیده‌ام، در کدام سرزمین برمی‌خیزی؟ و ای زهر خالص، چگونه می‌توانی با حلاوت حلوا پهلو بگیری؟

هوش مصنوعی: ما در حالتی آشفته و بی‌ثبات قرار گرفته‌ایم، ای کسی که باعث شده‌ای این همه سر و صدا و فتنه به پا شود. وضعیت تو چگونه است؟

هوش مصنوعی: اگر کسی که عاشقش هستی از دلت دور باشد، در این دل چه راهی داری؟ و اگر در دل کسی دیگر پر از آرزو و عشق هستی، حال و روزت چگونه است؟

هوش مصنوعی: ای شاه شمس، که در تبریز بی‌نظیر هستی، در مقام قرب و نزدیکی به حق چگونه‌ای؟