غزل شمارهٔ ۲۹۷۷

هوش مصنوعی: هر روز صبح یک پری از خواب برمی‌خیزد و مرا به سوی خود می‌کشاند و از من می‌پرسد که جانم کجا رفته است.

هوش مصنوعی: اگر کسی را همچون من عاشق پیدا نکنی، و اگر تاجری هم وجود دارد که به اندازۀ من در جستجوی خریدار باشد، او هم باید خیلی تلاش کند.

هوش مصنوعی: اگر عارفی به حقیقت من آگاه باشد، جان من را درک می‌کند؛ اما اگر به سستی و تنبلی دچار شوی، به‌اندازه پر پرندگان از من دور خواهی شد.

هوش مصنوعی: اگر حسی ناپسند به تو بدهم، نور پیامبر (مصطفی) را به تو می‌دهم و اگر مانند مس بی‌ارزش باشی، تو را به زر جعفری تبدیل می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر انسان به چهره زیبای تو نیازمند باشد، حتی اگر دنیا را در اختیار داشته باشد، باز هم به نور تو احتیاج دارد. مانند اینکه در دل تاریکی صبح به روشنی خورشید نیاز است.

هوش مصنوعی: از زمین و دریا بگذر و به قله کوه قاف برو. بر روی خشکی و آب نایست که این دو برتری دارند.

هوش مصنوعی: ای دل، اگر دلی از یار به تو دل برباید، نکن سر به سجده و به سبکی به او احترام نگذار.

هوش مصنوعی: تو مانند اسبی می‌گریزی و من بر تو سوار هستم. از کسی که بر تو سوار است نگریز، زیرا او کسی است که شایسته تو نیست.

هوش مصنوعی: هرچه ترفند و دسیسه بسازی و هرچند شهر را دور کنی، به خاطر اینکه من قربانی عید قربانی هستم، این کارها بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است سکوت مثل دریا بی‌نهایت باشد، اما این درست نیست که من مثل اسب رام بشوم.