غزل شمارهٔ ۲۹۶۹

هوش مصنوعی: بوی کباب به مشام می‌رسد و دل من هم به خاطر آن آتشین و تپنده است. هر چیزی که در بازی زندگی گم شده، می‌توانی دوباره پیدا کنی.

هوش مصنوعی: وقتی زنده‌ای و سرافراز، باید خود را به گونه‌ای همچون یک بنده ببینی؛ در غیر این صورت، دیگر ما را نخواهی یافت.

هوش مصنوعی: ای آقا، بی‌خیال ما شو و فقط از زیبایی و جذابیت عشق و دیوانگی صحبت کن. دهانت را باز کن و از شوق و شیدایی بگو، حتی اگر به خاطر آن شراب مست شده‌ای.

هوش مصنوعی: دیروز محبوبم ظرفی از طلا به من داد و گفت: اگر احساس خواب‌آلودگی می‌کنی، دیگر از نوشیدن آن پرهیز نکن.

هوش مصنوعی: در اینجا شخصی به دیگری می‌گوید که نمی‌خواهد از جایی بلند شود، اما آن دیگری به او پاسخ می‌دهد که اگر نمی‌خواهی برخیزی، من کاری می‌کنم که تو را به حرکت وادار کنم. حتی اگر مست و خراب باشی، من بر سر تو می‌ریزم تا تو را بیدار کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که آن زیبایی بر من نازل شد، فنا و زوال جهان را مشاهده کردم و حالا مانند دریاچه‌ای خروشان، من هم به مرغ آبی تبدیل شدم.

هوش مصنوعی: ای آقا، خشم خود را آرام کن و دیگر ما را معذب نکن. ما چه گناهی کرده‌ایم اگر تو ما را نادیده بگیری؟

هوش مصنوعی: در عمق چاه به اله‌ای که پرستش‌اش می‌کنم، گفتم که خود را تیره و تار احساس می‌کنم، مثل کسی که در زمان راز و نیاز، نقاب به چهره دارد و خود را پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: ای آقای بزرگوار، تا زمانی که تو در این منطقه حضور داری، گاهی از من سوال می‌کنی و گاهی هم به من جواب می‌دهی.

هوش مصنوعی: ای شمس حق تبریز، من زبانم را به خاطر تو بسته‌ام، زیرا هیچ چشمی نمی‌تواند نورت را مانند خورشید تحمل کند.