غزل شمارهٔ ۲۹۳۳

هوش مصنوعی: ای کسی که امام عشق هستی، با صدای بلند تکبیر بگو. از حالتی که در آن مستی و خوشحالی دستانت را آزادانه به بالا می‌کشی، دوری کن و نسبت به وجود خود بی‌نیاز شو.

هوش مصنوعی: اگر تو وقت درنگ می‌کنی و کارهای دیگری انجام می‌دهی، چرا وقتی که وقت نماز می‌رسد، بی‌حرکت نشسته‌ای؟

هوش مصنوعی: در پی رایحه و نشانه‌های حقیقت، به جستجوی هزاران نشانه می‌پردازی و در عشق به آن معشوق زیبایی، به پرستش هزاران معشوق دیگر نیز می‌پردازی.

هوش مصنوعی: ای جان من، ای بنده‌ی فرمانبردار، در بالاترین جایگاه‌ات قرار بگیر. مثل ماه که در بلندی می‌درخشد و سایه‌اش در پایین افتاده است.

هوش مصنوعی: مثل گدایان، در هر خانه‌ای سر خود را درد نکن. بلکه به در بزرگ آسمان کوبید، چون کسی که دستش دراز است.

هوش مصنوعی: وقتی آسمانت سرشار می‌شود از چیزهایی که برایت آشنا نیستند، از دنیای اطراف خود دور شو و حتی از خودت نیز فاصله بگیر.

هوش مصنوعی: به تو می‌گویم حالت چطور است، اما هرگز کسی نمی‌تواند بگوید که حال و روز کسی که جانش بی‌حال و بی‌نشانه است، چگونه است.

هوش مصنوعی: امشب در حال بی‌خود شدن و مستی هستی، اما فردا می‌فهمی که چه کارهایی انجام داده‌ای و چه چیزهایی را خراب کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هر بار که شیشه‌ای را می‌شکنم، به تو اعتماد می‌کنم زیرا تو می‌توانی صدها و هزاران شکسته را ترمیم کنی.

هوش مصنوعی: ای هنرمند نامی که در درون خود زندگی می‌کنی، هزاران چهره داری غیر از چهره زیبای ماه و مه!

هوش مصنوعی: اگر تو صد حلقه را بگشایی، تنها یک حلقه را از آن بگیری، یا اگر صد جان و دل را به کسی بدهی، تنها یک سینه را می‌کشی.

هوش مصنوعی: من حالت جنون دارم و هر چه درباره دیوانگی بگویم، سریع‌تر بگو بله، اگر به رازهای عمیق این موضوع آگاه هستی.