غزل شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: ای خواب! به جان تو قسم، امشب مرا راحت کن و لطفاً از اینجا بروی و مرا رها کنی.

هوش مصنوعی: هر کجا که تو بخواهی و با شور و شوق پریدی، آن جا به هم می‌ریزد و نابود می‌شود ای خواب! در این مجلس تا وقتی که تو نپریده‌ای، همه چیز برقرار است.

هوش مصنوعی: امشب چشمانت را به تماشای زیبایی او عادت بده و از بی‌خوابی پرهیز کن، تا از غم‌ها و ناراحتی‌ها دور بمانی.

هوش مصنوعی: شب وقتی که پرده تاریکی بر می‌دارد، ای خواب، دور باش! تا امشب از دل بیداران صدها هدیه به عرش بفرستم.

هوش مصنوعی: اگر همه مردم خواب باشند، تو ای دل، خدا را شکر که دیشب نمی‌خوابیدی و امشب از همه آزادتر خواهی بود.

هوش مصنوعی: من تا صبح با ماه همراز می‌شوم و با او سخن می‌گویم، ای دوستی که آرزومندان به تو عشق می‌ورزند و تو امشب را درک کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ماه شاهد من و سپاهیانم است و امشب با تیرکمان نازک خود، از خودم محافظت می‌کنم.