غزل شمارهٔ ۲۸۹۳

هوش مصنوعی: اگر غم را به اندازه‌ای که نیاز دارد، با اشک‌های چشمانت ابراز کنی و به مدت طولانی در روز و شب و تا سحر بگریی، شاید بتوانی کمی از آن را کم کنی.

هوش مصنوعی: اگر آسمان از این جدایی ستاره‌ها، خورشید و ماه آگاه بود، حتماً گریه می‌کرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی از این نوع شعرها آگاه باشد، به وضوح درک می‌کند که در نتیجه مقام و ثروت خود چه نقص‌هایی دارد و ممکن است به گریه و اندوه بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر شب را می‌دیدی، این جدایی را در کنار می‌دانستی و بوسه‌ای می‌گرفتی.

هوش مصنوعی: اگر شراب قرمزی را دیدی که در جام و بطری است، همین که اشک به چشمانت آمد...

هوش مصنوعی: اگر از حال و روز گلستان خبر داشتی، در این فصل پاییز، بر روی شاخه‌های تازه گل‌ها اشک می‌ریختی.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به شکار می‌رود، از این شکار آگاه است و در نتیجه بال و پر خود را سست کرده و به اندوه نشسته است.

هوش مصنوعی: اگر هنر و استعداد فلاطون تو را تحت تأثیر قرار نداده باشد، پس باید بر هنر و زیبایی‌ها گریه کنی و از آن‌ها غمگین باشی.

هوش مصنوعی: اگر از عواقب مرگ آگاه باشی، به قدری متاثر می‌شوی که حتی از دیوار و در هم اشک می‌ریزی.

هوش مصنوعی: کشتی در دریا در حال رقص و حرکت است. اگر این خطر را می‌دیدی، به خاطر نگرانی از آن گریه می‌کردی.

هوش مصنوعی: اگر آتش این بوته نمایان شود، تو بر طلای نقره‌ای خود اشک خواهی ریخت.

هوش مصنوعی: اگر رستم از این ظلم باخبر باشد، باید در برابر آن بایستد و برای نجات دیگران تلاش کند، نه اینکه سکوت کند و دلی شکسته داشته باشد.

هوش مصنوعی: این مرگ بی‌رحم است و صدای ناله‌ها را نمی‌شنود، وگرنه به خاطر درد و رنج ناشی از آن، با خون دل گریه می‌کردیم.

هوش مصنوعی: این دل ستم‌گر مرگ، هیچ احساساتی ندارد؛ اگر قلبی داشت، سنگ هم می‌گریست.

هوش مصنوعی: اگر ناخن‌های خود را می‌نمودی، مرگ به پای تو و من در هم می‌پیچید.

هوش مصنوعی: زمانی که شرایط پیچیده و دشواری پیش آمد و تو آماده شدی، شاید از تو انتظار داشته باشند که در مقابل قدرت و شجاعت، نرمش و سستی نشان دهی.

هوش مصنوعی: مادر که بسیار به فرزندش عشق می‌ورزد، به زمین آمد و اگر نبود، بر مرگ پسرش اشک می‌ریخت.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی جان شیرین خود را به خاطر تلخی مرگ فدای کنی، پس اگر وجودت نمایان شود، به شکرگزاری بپرداز.

هوش مصنوعی: می‌دانی که کسی که فقط صداهای بی‌معنا درمی‌آورد، در واقع به فرار و گریز از واقعیت پرداخته است و در نهایت به گریه و زاری می‌افتد.

هوش مصنوعی: اگر از وضعیت این کفن باخبر هستی، می‌توانی به راحتی در مورد این جنازه به فکر بیفتی و برای آن غمگین شوی.

هوش مصنوعی: کودک نوزاد به خاطر چیزهای کوچک و بی‌معنی بیشتر گریه می‌کند تا به خاطر مسائل واقعی و مهم.

هوش مصنوعی: اما اگر کودک بی‌عقل باشد، گریه نمی‌کند؛ و گرنه چشم‌های گاو و خر هم باید اشک بریزند.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه تلخی‌های زندگی وجود دارد، اما شیرینی آن باعث می‌شود که‌ انسان راه چاره‌ای پیدا کند، مانند بارانی که بر زمین می‌بارد و مشکلات را می‌زداید.

هوش مصنوعی: چون انسان زیبایی‌های زندگی را مشاهده می‌کند و تلخی‌های مرگ را درک می‌کند، آن چشم که این واقعیات را ببیند، اگر گریه کند، به چه دلیلی نباید گریه کند؟

هوش مصنوعی: گذشتن من و از دست دادن هر آنچه که بود، اکنون به فراموشی رفته است، تا جایی که از این رویداد دلتنگی و حسی سنگین به من دست داده است.

هوش مصنوعی: تیر زهرآلود به جگر اصابت کرد و سپر تلاش کرد که خود را نجات دهد، اما در نهایت شکست خورد.

هوش مصنوعی: من زیر خاکم به گونه‌ای که این دنیا اگر به هم بریزد، شاید هم گریه‌اش نگیرد.

هوش مصنوعی: به آرامی فکر کن، زیرا کسی که حقیقت را می‌داند وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، از بدی‌هایش گریه خواهی کرد.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی رفت و کسی پیدا نشد که برای این انسان بزرگ و بی‌نظیر، گریه کند و اندوه بخورد.

هوش مصنوعی: جهان معنی به لطف او به شادی و خوشحالی دست یافت، اما بدون او این اشکال و شکل‌ها به گریه و اندوه افتادند.

هوش مصنوعی: اگر این دنیا فقط به شنیدن و دیدن محدود باشد، آن‌گاه اگر شنیدن و دیدن از میان برود، چه چیزی باقی خواهد ماند؟