غزل شمارهٔ ۲۸۷۹

هوش مصنوعی: هر قافله‌ای که به شش دره ابلیسی برود، ننگش بر دوش تو است و تو به هر نیتی که داری، خود را به تمسخر می‌گذاری.

هوش مصنوعی: برای یک علف، جان خود را فدای بدن دیوی می‌کنم، مگر اینکه تو مانند بره‌ای باشی که نشانه‌های ابلیس را در خود دارد.

هوش مصنوعی: ای مردان بزرگ! چرا پشیمان شده‌اید؟ نگران نباشید، چرا که در اینجا تنها به کیفر ابلیس دچار شده‌اید.

هوش مصنوعی: شلغم پخته را امیدی نیست که از زمین‌های تره‌زار برآید، زیرا در مقام خدمت به نان، مانند تره‌ای است که شیطان در آن نفوذ کرده است.

هوش مصنوعی: اگر نان را ببینی و به درد و فقر دچار شوی، در برابر عشق به نطفه‌ی شیطانی قرار می‌گیری.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی روزه بگیری، باید به خودت بگویی که مانند الاغ، سر خود را پایین نگه‌دار و خودت را مهار کن؛ چون وابستگی به شیطان در کمین است.

هوش مصنوعی: تو از حقیقت آگاه نیستی که چگونه خواهد بود. تو به علم و هنر ابلیس آگاهی داری.

هوش مصنوعی: در دل غم و اندوه، به خاطر چاقی و فربهی گوشت تو، لاغر و ضعیف شده‌ای و مانند صدایی که از حنجره ابلیس برمی‌خیزد، ناله‌ای در سینه‌ات احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: اینجا اشاره به این است که در زمینه‌ی ایمان و کفر، چه نیازی به دعوا و جدل دارد، وقتی که انسان‌ها مانند سگ‌ها در حال نزاع‌اند. تو هم همزمان می‌توانی مؤمن و کافر باشی، زیرا در عمق وجود خود جنبه‌های مختلفی داری.

هوش مصنوعی: تا لحظه مرگ و در حالتی که در حال احتضار هستی، تو مانند سرکه‌ای ترش و گندیده‌ای که عذاب می‌دهد، به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: تو که همچون مگسی دور این دایره می‌چرخیدی و به خوشی‌ها و لذت‌های دنیا مشغول بودی، باید بدانی که این زندگی زودگذر است و هرگز پایدار نخواهد ماند.