غزل شمارهٔ ۲۸۰۲

هوش مصنوعی: ای دلبر، تو کمی ما را دریاب و توجه کن، و ای ساقی، کمی از غم و اندوه ما بکاه.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، چرا از داستان عشق ما نمی‌گویی؟ اگر نمی‌خواهی زیاد بگویی، حداقل کمی از آن را برای ما بازگو کن.

اگر درباره من برای تو‌، بد گفته‌اند، من بدی تو را نگفته‌ام؛ تنها چیزی که گفتم اینکه ‌کمی تنگ‌خو و کم‌حوصله هستی.

در زیبایی و خوبی، در دنیا همتایی نداری‌، پر از شکر و لطف هستی اما کمی ترش‌رو و عصبانی هستی.

هوش مصنوعی: این غزل را بخوان که پر از درد و غم است. اگر کمی دقت کنی، می‌توانی بوی غم و اندوه را از آن حس کنی.