غزل شمارهٔ ۲۷۵۴

هوش مصنوعی: روزى که مرا از خودم می‌گیری، آنچه از من می‌دانی را ضایع نکن.

هوش مصنوعی: می‌خواهم با تو آنقدر نزدیک شوم که مانند نوری خاص و لطیف در کنار تو باشم، نور پاک و بی‌پایانی که هیچ وقت کم نمی‌شود.

هوش مصنوعی: چند وقت دیگر باید به خاطر مرگ ناله کنم با وجود تو که مانند آب زندگی‌بخش هستی؟

هوش مصنوعی: اگر مرگ من به دست او باشد، پس مرگ من همان مرگ است که بهتر از لحظه‌ی جوانی‌ام است.

هوش مصنوعی: از میان دستاوردهایم، بخشی را به شکرانه می‌بخشم، زیرا از آنچه دارم، نکات ارزشمندی نهفته است.

هوش مصنوعی: به من بگو که بر اساس این نوشته، برای دیگران یک گواهی صادر کنم تا از طریق یک آزمایش یا امتحان به سنجش من بپردازند.

هوش مصنوعی: بی‌صدا و ساکت هستم، اما در دستان تو چه چیزی نهفته است؛ باران آمده و تو مانند ناودانی هستی که آن را جمع‌آوری می‌کند.