غزل شمارهٔ ۲۷۵۱

هوش مصنوعی: از حال و روز ما نپرس و نگران کشته شدن عاشقان نباش.

هوش مصنوعی: ای جواهر عشق، از کدام دریا آمده‌ای و ای شعله عشق، از کدام درس آموخته‌ای؟

هوش مصنوعی: در جایی که تو راه پیدا می‌کنی، آن طرف چرخ، عرش و تخت قدرت وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای دل، تو مانند دیگ آهن نیستی که فقط از حرارت عشق آسیب ببیند و به تدریج ذوب شود. پس نگران نباش و از عشق نترس؛ عشق تو را قوی‌تر و پایدارتر می‌کند.

جان و دل و نفس من همه را در آتش بسوزانید، تا چه زمانی باید بگویم که به خودم ظلم کردم؟