غزل شمارهٔ ۲۷۴۳

هوش مصنوعی: به جلو برو و از این دنیا عبور کن، و از دردها و آزمون‌ها عبور کن.

هوش مصنوعی: تو به زیبایی و هنری تبدیل شدی که خود هنرمند برای تو تصویرگر است و تو به سوی او می‌روی و جانت را به جان او تقدیم می‌کنی.

هوش مصنوعی: به سراغ میوه‌های درخت ایمان برو، چرا که از مکانی ناآرام و ناامن عبور کرده‌ای.

هوش مصنوعی: در آب حیات مثل ماهی شنا کن که از غم و دوری دنیای خاکی گذشته‌ای.

هوش مصنوعی: از یک نقطه به نقطه‌ای دیگر مانند خورشید حرکت کن، همان‌طور که از ستاره‌ها در آسمان عبور می‌کنی.

هوش مصنوعی: از آنجایی که تو به اینجا آمدی، دوباره از این خانه و این مغازه عبور کردی.

هوش مصنوعی: به من نشان بده که از کدام مسیر آمدی، زیرا به طور واقعی از راهی پنهان عبور کردی.

هوش مصنوعی: تو مانند آبی که از ناودان پایین می‌ریزد، بر فراز جهان چرخیدی و گردش کردی.

هوش مصنوعی: الان که در سکوت و آرامش به سر می‌بری، از کنار همه‌ی کسانی که ساکت و خاموش هستند، عبور کردی.