غزل شمارهٔ ۲۷۱۵

هوش مصنوعی: خاری در دل من فرو رفته است که خوشبختانه از باغ اوست.

هوش مصنوعی: شخصی شانس خوبی نصیبش شد و روحش به اوج رسید، هرچند که بدنی پر از درد و رنج بر اثر عشق دارد.

هوش مصنوعی: ما به هر حال از خوشبختی دور هستیم، چرا که وقتی چنین ماهی را در کنار خود دارم، دیگر چیز دیگری نمی‌طلبم.

هوش مصنوعی: عقل خود را به کناری بگذار و بذار آن را تماشا کنیم؛ از این به بعد تو را به چنگ می‌آورم و در دست می‌گیرم.

هوش مصنوعی: وقتی جانم را به عشق او گره زده‌ام، دیگر از وجودم چیزی باقی نمی‌ماند، نه رشته‌ای و نه تکه‌ای.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ی دل‌انگیز تو در پشت حجاب قرار دارد، مانند گلی که در دل می‌روید، آن را زودتر به آتش می‌کشیم.

هوش مصنوعی: به خودت مغرور نشو به زیبایی‌های این دنیا، زیرا که آن‌ها روزی خراب و ناپدید خواهند شد.

هوش مصنوعی: به زیبایی او نگاه کن که عاشق واقعی است، پس برای عشق او جان خود را فدای او کن.

هوش مصنوعی: شمس الدین تبریز شخصیتی بزرگ و محترم است که به خاطر او، خداوند به خود افتخار می‌کند.