غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: به خاطر دختری که مانند ماه می‌درخشد جانم را فدای او می‌کنم و زیبایی‌اش را ستایش می‌کنم، چه زیباست او، خداوند بزرگ و والا.

هوش مصنوعی: روح من به تو ملحق شده و زندگی‌ام چندین برابر شده است. امروز نغمه‌ای از عزت و عظمت شنیده می‌شود که تو را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: او را در دل و آرامش می‌خوانم و با صدای بلند صدا می‌زنم؛ اگر جوانی را با آرزوها و خیال‌ها به من ببخشد.

هوش مصنوعی: اگرچه زمان به من آسیب بزند، باز هم ادامه می‌دهم به صدای تو را فرامی‌خواندن، حتی اگر کوه‌ها را بشکافم و پیوند مرا با تو به من بنماید.

هوش مصنوعی: هرگز از عشق سیر نمی‌شوم، حتی اگر قرن‌ها بگذرد، که این عشق از خستگی و ملال دور است و هرگز حس دلزدگی را به همراه ندارد.

هوش مصنوعی: عاشق مانند ماهی و عشق همچون دریاست. آیا ممکن است که وقتی ماهی در آرامش باشد، دریا هم آرام بماند؟