غزل شمارهٔ ۲۶۷۸

هوش مصنوعی: اگر نتوانی مثل خورشید همیشه درخشان و جاودان باشی، نمی‌توانی به مقام و ارزشِ تجارت و کسب و کار دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: اگر دو دست کفشگر (دو کارگر) بیکار باشند و هیچ کاری نکنند، هرگز نمی‌توانند به موفقیتی دست یابند و به خواسته‌های خود برسند.

هوش مصنوعی: اگر نسیم ملایم و دل‌انگیز نبود، گل‌های خوشبو و خندان نمی‌توانستند سر بر آورند و زیبایی خود را به نمایش بگذارند.

هوش مصنوعی: اگر تو نبودی، چه برای گفتن داشتم؟ هر لحظه که می‌گذرد، این عواطف و حالات من تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: آسمان مانند چتری است و فرمانروایی عقل کل بر آن حاکم است. اگر عقل حاکم بر امور نباشد، این چتر هم معنای واقعی خود را نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر صدای فرماندهان نبود، تو به ستاره و سیاره تبدیل نمی‌شدی.

هوش مصنوعی: ای کریم، اگر به من ابر و باران ندادی، حداقل یک جرعه آب هم به سفره‌ام نرساندی.

هوش مصنوعی: اگر در درون تو نیازی به تغییر و تحول نباشد، هرگز نمی‌توانی به بهبود و رشد برسیم و زندگی‌ات پر از درد و رنج خواهد شد.

هوش مصنوعی: در دلی که پر از تاریکی است، اگر دنیای بیرون را نبیند، به هیچ چیز از آن دنیا پی نخواهد برد.

هوش مصنوعی: این سخن را پنهان نگه‌دار، زیرا اگر طلاها آشکار بودند، دیگر به آن ارزش و اعتبار نمی‌رسیدند.