غزل شمارهٔ ۲۶۷

هوش مصنوعی: دنیا از نور حامی ما روشن شده است، فردا ماه مانند ساقی است و لیوان پر از شراب.

هوش مصنوعی: صبوری نماد ایمان من است، خلوت من به مانند باغی زیباست، و درختان آن دوستان من هستند، و گل‌ها زندگی‌ام را روشن می‌کنند.

هوش مصنوعی: کسی که عاشق باشد، مکان و محفلش همین جاست؛ و کسی که عاقل باشد، به ما و پیرامون ما توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به این معناست که کسی که در خانه‌ی او احساس تنگی و ناراحتی کرده، به شدت تشنه می‌شود و این تشنگی او را به سمت چشمی می‌کشاند که به او آرامش و تجدید حیات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: کسی که چشم بصیرت ندارد و نمی‌تواند از غیب آگاهی یابد، بهتر است با اشتیاق به خدمت مولای خود بیاید.

هوش مصنوعی: ای روزگار، آیا در دنیای تو انسانی را دیده‌ای که انسان واقعی باشد؟

هوش مصنوعی: به خوشبختی تو، ای مهدی! تو از تلاش و سختی خسته شده‌ای و از ظاهر دنیا روی گردانده‌ای تا به معانی عمیق‌تر دست یابی.

هوش مصنوعی: اگر کسی دغدغه و غمی دارد که او را می‌آزارد و به پایان می‌رساند، بهتر است که از قهوه‌ی مولانا بنوشد و سرخوشی و شادی را تجربه کند.