غزل شمارهٔ ۲۵۹۹

هوش مصنوعی: ای مشتریان در بازار تو، با پوشش‌های مختلف و بی‌شماری از تزویر حضور دارند و از زیبایی و جذابیت تو در دنیا، مانند دیواری که هرکس را از یکدیگر جدا می‌کند، استفاده می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر ذره از نور خورشید تو حقیقتی را بیان می‌کند و هر گوشه‌ای مثل منصور، که به دار آویخته شده، در حال نشان دادن حضور توست.

هوش مصنوعی: عجب که از یک بطری شراب، هر فردی مست می‌شود و عجب که از یک گل، در هر قدم، خار در می‌آید.

هوش مصنوعی: هر شاخه‌ای می‌گوید که من تحت تأثیر قرار گرفته‌ام و هر عقل و منطقی می‌گوید که من دچار حیرت و سردرگمی شده‌ام.

هوش مصنوعی: گل به خاطر عشق و شوقی که دارد، از دستان کسی که آن را در آغوش گرفته، رها شده است. در عین حال، عشق این فرد باعث شده که او وقار خود را از دست بدهد و به شکلی غیرمعمول عمل کند.

هوش مصنوعی: برخی افراد به دلیل عدم درک صحیح، بی‌عقل و مست از احساسات خود هستند. در میان آن‌ها، فقط عاقلانی وجود دارند که به دور از احساسیات ابراز وجود می‌کنند و دسته‌ای دیگر از افراد هم هستند که نه عاقل‌اند و نه به لحاظ عقلانی درک درستی دارند.

هوش مصنوعی: ما مانند کوه طور هستیم که از شراب موسی مست شده‌ایم، بدون زحمتی مانند فرعون زندگی می‌کنیم و از فریب‌ها و نیرنگ‌ها بی‌خبر و بی‌دردسر هستیم.

هوش مصنوعی: ما مانند شرابی هستیم که در یک ظروف خراب در حال جوشیدن است. هرچند دهانه این ظرف بسته است، اما با کمی تخیل می‌توانیم بفهمیم که درون آن چه خبر است.

هوش مصنوعی: از جریان می درون ظرفی که به شکل خم درآمده و در حال رقص است، به‌خدا بگویم که هیچ چیز در دنیا بهتر از این تجربه نیست.