غزل شمارهٔ ۲۵۹۷

هوش مصنوعی: اگر به من پشت کنی، باز هم قدرتی داری، زیرا چهره‌ی تو مانند خورشید، درخشش و یاری‌های بسیاری به تو می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من بدون چهره‌ات مانند ماهی هستم که اگر به طرف ماه بروم، آن ماه بدون تو از من دوری می‌گزیند و حس بی‌قراری می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون تو، زندگی‌ام سرد و بی‌رحم شده است، مانند ماهی که بدون نور ماه می‌ماند. باغ عاطفه و محبت، در غیاب تو به بیراهه می‌رود و مانند تخم جنایت، دوباره خیانت و درد را به بار می‌آورد.

هوش مصنوعی: زمانی که سرکشی آغاز می‌شود و بر اسب بی‌رحمی سوار می‌شوی، آیا دست کی می‌تواند به تو برسد اگر قدم به جلو نگذاری؟

هوش مصنوعی: ای جان و ای شادی، من مهمان تو هستم. هر مهمانی ممکن است که به واسطه لطف و بخشش تو، در این لحظه بر من غمی وارد شود.

هوش مصنوعی: ای دل بیچاره، با وجود چاقو و کفن، چگونه می‌توانی به سوی او بروی در حالی که بدگویی و شیطنت در تو وجود دارد؟

هوش مصنوعی: جانم، درخت من در باغ تو رشد نکرده است، بلکه در محیطی پرورش یافته و به شادی و خوش‌گذران بودن عادت کرده است.

هوش مصنوعی: وجود من پر از شوق و مستی است، ای جان، مرا در گریه و نوحه نگه‌دار.

هوش مصنوعی: من به دنبال آن جام پنهانی هستم که وقتی به دستم رسید، مستانه بگردانمش. بیا و بدون خودپسندی و تکبر جلو بیا.

هوش مصنوعی: ای جام پنهانی، آیا تو فقط یک جام هستی یا روحی زنده، یا چشمه‌ای که زندگی می‌بخشد و یا نشانه‌ای از سلامتی در میان بیماری‌ها؟

هوش مصنوعی: یا مایه حیات تو هستی، یا راه نجات من، یا منبع گیاهان تویی، یا ابر شیرینی که باران می‌بارد.

هوش مصنوعی: از آن ظرف و کوزه‌ای که در دست دارم نمی‌شکنم و روزه‌ام را نگه می‌دارم، اما عقل و هشیاری‌ام در دل‌ام نیست.

هوش مصنوعی: تو هم عقل هستی و هم روح، هم اینجا هستی و هم آنجا. تو هم آبی و هم نانی، هم یار هستی و هم دوست.

هوش مصنوعی: برای اینکه این دل آزرده نشود، من سکوت کرده‌ام، نه به خاطر اینکه کلامم کم شده، بلکه به خاطر اینکه سخن گفتن در این حالت، مایه‌ی آزار بیشتر می‌شود.