غزل شمارهٔ ۲۵۷

هوش مصنوعی: لبان سرخ او اکنون به من عطا می‌شود، آنچه که لبان تو به من می‌دهد.

هوش مصنوعی: گلابی شاداب و سرزنده به قلب و جانش گفت: برای حضور در باغ، برگی از محبت لازم است.

هوش مصنوعی: اگر جهان را هنوز از درد و غم خریداری نکرده‌ای، پس چرا خدا به تو خبری خوش داده است که تو مالک این دنیا هستی؟

هوش مصنوعی: جهان درون خانه کوچک و شلوغ است، بی‌درنگ بر روی بام بیرون بیایید.

هوش مصنوعی: صورت خوشبختی و سعادت لبخند بر لب دارد و می‌گوید: وقتی کمبودی نیست، چرا باید از چیزها شکایت کنیم؟

هوش مصنوعی: جامی که در دستان زیبای او قرار دارد، باعث افتخار من و همه‌ی موجودات فراتر از این جهان است.

غابر یعنی آنچه گذشته، باز ره یعنی رها شو

هوش مصنوعی: وقتی که لیوان نخستین به حالت دودی بر سرت سجده می‌کند، عقل تو در برابر جنون و عشق تو تسلیم می‌شود.

هوش مصنوعی: رازهای آسمانی را در کلام خود آشکار نکن، چرا که این سخن از عمق زمین نشأت گرفته است.