غزل شمارهٔ ۲۵۴۵

هوش مصنوعی: آیا نمی‌دانی که وقتی کسی مست است، چگونه می‌تواند زنجیرها را به حرکت درآورد و جهانی را که به خاطر دیوانگی در بند است، به تلاطم درآورد؟

هوش مصنوعی: آیا تا به حال نشنیده‌ای که دیوانگان و سرمستان چطور به همدیگر کمک می‌کنند؟ و آیا نشنیده‌ای که باغی از عشق در دل تو وجود دارد که تو خود آن را می‌چینی؟

هوش مصنوعی: تو می‌دانی که من نمی‌دانم این صدای ناشی از جانم چیست و از این آواز شگفت‌انگیز حیرانم. چه خوب است که در این حیرت و شگفتی هستم.

هوش مصنوعی: ای شادکامان و بی‌خیالان، آواز شادی بزنید! ای کسانی که به خوشی‌ها می‌اندیشید، بیدا کنید! ای کسی که می‌دانی خودت تجلی آن خوشی‌ها هستی.