غزل شمارهٔ ۲۵۲۹

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی این‌قدر دوری را تحمل کنی، در حالی که دل و جانم به تو وابسته‌ است؟ آیا می‌توانی به کسی که از وصال تو رنج می‌کشد، این‌گونه بی‌توجهی کنی؟

هوش مصنوعی: من دانه‌ای تلخ و ناخواستنی را در دست دارم که نمی‌توان آن را کاشت و خورد. با این حال، تو با مهربانی و لطفی که داری، اجازه می‌دهی با این تلخی کنار بیایم.

هوش مصنوعی: تو نوری هستی که با روشنی‌ات آتش جهنم را خاموش می‌کنی. با وجود این همه غم و درد در دل من، باز هم جایز می‌دانی این حال را بر من تحمیل کنی.

هوش مصنوعی: اگر در بهشت مانند آدم، گندم را تناول کنم، آیا می‌توانی من را با چنین وضعی در بی‌حجابی بپذیری؟

هوش مصنوعی: در میانه دوری و فراق، من شبیه سربازی هستم که در میدان جنگ با زخم‌ها و دردها دست و پنجه نرم می‌کند. احساس می‌کنم که در سرزمین خوارزم، غوری را به من روا می‌داری، یعنی به من اجازه می‌دهی با این شرایط مواجه شوم.

هوش مصنوعی: تو به من گفتی که بخشیده‌شده‌ام، اما آیا شایسته است که بعد از بخشش، باز هم مرا آزاری بدهی؟

هوش مصنوعی: چشمی که روزی به تو نگاه کرده و نورش روشنایی بخشیده، حالا به خاطر زخم‌هایی که از بدخواهان دیده، چشمش از بین رفته. آیا تو اجازه می‌دهی این کوری به او تحمیل شود؟

هوش مصنوعی: عشق جهانی است که حتی سلیمان، پیامبر بزرگ، هم اجازه نمی‌دهد که به ظلم و آزار کوچکی به موری روا داشته شود.

هوش مصنوعی: تو مثل خورشیدی که نور تو همه جا را روشن کرده است، اگر به تبریز برگردی و خود را پنهان کنی، این کار قابل قبول است.