غزل شمارهٔ ۲۴۸۹

هوش مصنوعی: اگر یک بوسه کوچک از تو بگیرم، ارزشش به اندازه صد ماه و ستاره و سیاره است. پس ای محبوب، آن را نفروش، چرا که تو زیباتر از این ماه و ستاره‌ها هستی.

هوش مصنوعی: اگر دو هزار جان و دل هم در درگاه تو زندگی کنند، آن را نپذیر ای جانان؛ چون تو از دل و جان من بالاتر هستی.

هوش مصنوعی: آینه کسی است که بتواند تو را در دلش نگه دارد. ای محبوب، اگر به جان تو نگاه کنی، می‌بینی که من در دلم تو را جای داده‌ام.

هوش مصنوعی: دستت را به چرخ زندگی نده، چون او تو را به دنبال خود می‌کشد و می‌خواهد تو را خدمتکار خود قرار دهد.

هوش مصنوعی: اگرچه سنگ پاره‌ای از بلندی بیفتد، در خود بنگرد و ببیند که چه چیزی از ارزش و زیبایی درون خود دارد.

هوش مصنوعی: ای دل، دوباره به یاد من بیاور که با عشق او و به خاطر عشق او، با پر عشق او پرواز کن و چندین بار به سمت او برو، به پر خودت هم تو را بال و پر بده.

هوش مصنوعی: لشکر عشق به دنبال شاه شمس دین به سمت تبریز در حرکت است، و تو نیز جزو این لشکر هستی.