غزل شمارهٔ ۲۴۷۵

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد دلتنگی و ناراحتی تو به خاطر این است که شاید شخص دیگری را در زندگی‌ات انتخاب کرده‌ای. در این حال، تو از محبت و وفا فاصله گرفته‌ای و در واقع به کسی که به او وفادار بودی، بی‌رحمی کرده‌ای.

هوش مصنوعی: شب گذشته به خاطر درد دل و رنجی که دارم، تا صبح نخوابیدم. زیرا شنیده‌ام که تو از مکر و نیرنگ دشمنان علیه من آگاهی پیدا کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ای جان پرشور من، تو را می‌طلبم تا گواهی بر دل من باشی. ای شب گذشته، بیا و راست بگو چه چیزهایی را دیده‌ای.

هوش مصنوعی: تو آینه‌ای خریده‌ای و به چهره‌ات نگاه می‌کنی، اما در واقع همچون پرده‌ای از من دور شده‌ای و پرده‌های احساسات من را پاره کرده‌ای.

هوش مصنوعی: عقل چه ارتباطی دارد که من اکنون بخواهم برای خودم تدبیر کنم؟ عقل عملاً رفته و بی‌فایده شده است، تا زمانی که تو به من رسیده‌ای.

هوش مصنوعی: تو با جادو و سوزن‌های شگفت‌انگیزت، تصویر مرا به گونه‌ای به هم دوخته‌ای که در دل من ریشه دوانده‌ای و جایی خاص از آن را تسخیر کرده‌ای.

هوش مصنوعی: در تمام در و بام‌های دل، نشانه‌هایی از تو دیده می‌شود. چرا دیشب به سرعت از کنار خانه‌ها گذشتی؟

هوش مصنوعی: هر کسی که در مورد عشق و عاشقی صحبت می‌کند، من به او نگاه می‌کنم و به این فکر می‌کنم که از لحن و حرف‌هایش چه مقدار به تو، و به لبانت، نزدیک است.

هوش مصنوعی: اگر کسی از من بپرسد که این نشانه‌ها و چیزهایی که داری از کجا آورده‌ای و از کجا خریده‌ای، من بدون ترس از تهمت دزدی پاسخ می‌دهم.