غزل شمارهٔ ۲۴۳۶

هوش مصنوعی: ای دوست، اگر تو کمکی کنی و به من فرصت دهی، امید من زیاد می‌شود که شاید بتوانی در این سو به ما نزدیک‌تر شوی و با ما راحت باشی.

هوش مصنوعی: من مسیر خود را محدود کردم و دنیا را زیبا ساختنم، و از گناه تو دور شدم، شاید که بپذیری با ما سازگار شوی.

هوش مصنوعی: من از عدم و نیستی به وجود آمدم و تو را بر فراز و در جایگاه ارجمند نشستم. تو را آیینه‌ای بخشیدم تا شاید بتوانی با ما هماهنگ شوید و آشنا گردی.

هوش مصنوعی: ای جواهر گرانبها که از دل من بیرون آمده‌ای و در جستجوی فرمان من هستی، حالا نیکی من را ببین که چگونه به تو نزدیک شده‌ام.

هوش مصنوعی: نوشیدنی من را در جام بریز و از خودت فاصله بگیر. با درد من همدم شو و شاید که به ما عادت کنی.

هوش مصنوعی: ای جوان نیکو، خویشتن را از قید و بند خویش رها کن. به یاد روز مرگ خود باش و امیدوار باش که با ما دوستی کنی.

هوش مصنوعی: مانند تیری که از کمان پرتاب می‌شود، جان سیمرغ به سوی آسمان می‌رود. ای فلان، باید به این موضوع فکر کنی که آیا می‌خواهی با ما هم‌نشین شوی یا خیر.

هوش مصنوعی: ای کسانی که جمع کرده‌اید ثروت و دارایی، ای عاشقان لب‌های شیرین و دلنشین، بیا و زیبایی‌های ما را ببین؛ شاید با ما انس و الفت بگیری.

هوش مصنوعی: من بذری از وفاداری کاشتم و نتیجه‌اش را به شکل عجیبی به تصویر کشیدم. چندین پرده را کنار زدم تا شاید تو به ما نزدیک‌تر شوی.

هوش مصنوعی: اعتماد به دین خود را تقویت کنید، از برادران‌تان بهره‌مند شوید و به ایمان‌تان عشق ورزید، تا به ما نزدیک‌تر شوید.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی به تو می‌گوید که به نزد ما بیا و از ظواهر و تظاهرها عبور کن، شاید بتوانی با ما آشتی کنی و هم‌سفره ما شوی.