غزل شمارهٔ ۲۳۹۳

هوش مصنوعی: بیدار شو و ببین صبحی تازه فرا رسیده است. آب‌هایی که به جریان افتاده و افرادی که شاداب و پرانرژی از آسمان در حال آمدن هستند.

هوش مصنوعی: ای دل، چرا در این لحظات شادی و نوشیدن، آرام نشسته‌ای؟ دیگر در این هیاهو و جنب و جوش کسی نیست که بتواند از آن لذت ببرد.

هوش مصنوعی: به خاطر خشنودی و شوقی که از مستی دارید، با قوت روی به شادی بیاورید و با دستان پر قدح‌های شراب، لذت را بچشید.

هوش مصنوعی: نگاه نکن به حالتم که مثل مستان شده‌ام، هر چه می‌خورم برایم مانند شراب است. این مستی به قدری زیاد است که باعث می‌شود نان و خوراکی‌ام هم به نوعی مستی و سرخوشی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: او نگذاشت تا من خود را ممارست دهم و سختی بکشم، زیرا نه چهره‌اش را دیده‌ام و نه صدایش را شنیده‌ام.

هوش مصنوعی: او به‌صورت رایگان به من آب زندگی می‌دهد و از هر قطره‌اش می‌توان به بهشتی دست یافت.

هوش مصنوعی: من از دوست هر چه گفته‌ام، فقط در ظاهر و پوسته‌ی این حرف‌ها بوده است. آن چه در پشت این سخنان نهفته است، جان کلام است که به نوعی ناتمام و ناقص بیان شده.

هوش مصنوعی: با وجود تمام این‌ها، اگر تو به من حسد نمی‌بردی، زحمت‌های زیادی که برای دیدن آسمان کشیدم، به هدر نمی‌رفت.

هوش مصنوعی: هرگز یخدان نمی‌تواند بفهمد که خورشید چیست و تابش آن چگونه است، چرا که این جان، آفریده‌ای است که نمی‌تواند خالق خود را بشناسد.

هوش مصنوعی: اگرچه او می‌داند که وقتی یک جرعه نوشیده می‌شود، حال مستی و شوق به زودی از بین می‌رود و فرد به حال قبلی خود بازمی‌گردد.

هوش مصنوعی: تبریز، تو چه می‌دانی از رازهای شمس دین؟ تو که از این دایره‌ی شگفت، خارج نشده‌ای.