غزل شمارهٔ ۲۳۹۱

هوش مصنوعی: مغنی دوباره برگشته و با سازش دروازهٔ مصیبت را به روی عشق گشوده است.

هوش مصنوعی: بازار زیبایی یوسف‌ها به علت جذابیت او خلوت شده و دکان‌های شکر هم یکی یکی به اوج رسیده‌اند.

هوش مصنوعی: شمشیر در دست گرفته سرهای فرمانروایان را به پایین آورده و به این ترتیب آن‌ها را از معنی و مفهوم خود بسیار بلندمرتبه‌تر کرده است.

هوش مصنوعی: عاشقانی که جانشان را به خاطر عشق فدای کرده‌اند، در خون خود نشسته‌اند و بعد از آن بر روی جنازه هر یک از آن‌ها نماز می‌خوانند.

هوش مصنوعی: حلقه‌های موی تو، همانند حَلَکی است که روزی ما را به دور خود می‌چرخاند. اکنون ما گردن بلند کرده و از آن حلقه‌ها خارج شده‌ایم.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت عشق تو، مانند نوح که نوحه‌سرایی می‌کرد، روح ما را به دریای اسرار و رازها تبدیل کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ای تو که با زیبایی و دلربایی خود، چون یک گیسوی زیبا، صدها دل را شگفت زده کرده‌ای و با یک نگاه دلربا، سیصد شب یلدا را به قیافه‌ای دل‌انگیز تبدیل کرده‌ای.

هوش مصنوعی: سرنوشت ابدی برای تو را در مقابل من قرار داده و من در انتظار تو هستم، در حالی که تو با ناز و کرشمه خود مرا می‌کشی.

هوش مصنوعی: ای خاک پای تو، سرهای بزرگ و عزیز را به زمین می‌زند و برای زیبایی تو، خداوند خود را به صورت نیازمند به نمایش گذاشته است.

هوش مصنوعی: ای زرگر حقیقت، ای شمس تبریز، گاهی مانند طلا بریده می‌شوم و گاهی مانند گاز در حال پز می‌آیم.