غزل شمارهٔ ۲۳۷۷

هوش مصنوعی: ای خداوند، به او یاری عطا کن که با دلربایی و عشوه‌گری، عشقش را به تیمار و سختی کشانده است.

هوش مصنوعی: این کلام به این معناست که اجازه بدهید تا دیگران بفهمند که شب‌های ما چگونه سپری می‌شود. به آنها غم و عشق خود را بدهید و آن را به وفور تقسیم کنید.

هوش مصنوعی: چند روزی او را به یک پزشک ناصالح بسپار تا از اوضاعش باخبر شوی و تجربه‌ای به دست آوری.

هوش مصنوعی: او را به بیابان ببر و به حالت تشنه، یک سقا که از سنگ ساخته شده، به او بده تا بر سینه‌اش بگذارد.

هوش مصنوعی: او را از راه درست گمراه کن، چون نمی‌داند چطور به شهر برود. پس به خاطر رفتار نادرستش، او را به بی‌راهه‌ای ببر که بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: جهان به خاطر خودسری آن ماه در شگفت است و مدتی است که چرخ این گنبد به دور خود می‌چرخد.

هوش مصنوعی: کجا می‌توان صیادی را پیدا کرد که دل ما را بگیرد؟ از سنگ‌دلی او رها شو و دل پیرش را برگردان.

هوش مصنوعی: شخصی که به من توجهی نمی‌کند و من را فراموش کرده، دیگر نمی‌تواند منکر شود. بنابراین، به او بگو که انکارش را کنار بگذارد و اعتراف کند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که وقتی آن شخص به اینجا بیاید، به دربان بگو که از او پذیرایی کند و به او احترام بگذارد.

هوش مصنوعی: گفت که آن آقا از بالا به من نگاه کند و من را در جستجوی خود بیابد، مانند کسی که خودش را به زحمت انداخته و به دنبال کار خود است.

هوش مصنوعی: بس کن ای ساقی، دیگر کسی را مست نکن. اگر تو می‌خواهی کسی را به این درجه مست کنی، پس راه او را هموار کن تا به مقصدش برسد.