غزل شمارهٔ ۲۳۷۷

هوش مصنوعی: ای خداوند، به او یاری عطا کن که با دلربایی و عشوه‌گری، عشقش را به تیمار و سختی کشانده است.

هوش مصنوعی: این کلام به این معناست که اجازه بدهید تا دیگران بفهمند که شب‌های ما چگونه سپری می‌شود. به آنها غم و عشق خود را بدهید و آن را به وفور تقسیم کنید.

تا آن درد بیماری که مرا بدان مبتلا نموده، بچشد و تجربه‌اش کند، [از تو می‌خواهم خدایا] او را بیمار کن و بعد از آن، طبیب دغل‌کار و نابلدی را به بالینش آور [تا مداوا نشود و خوب درد بیماری را بچشد، همچنانکه مرا بیمار عشق خود گردانیده]

[آن معشوقِ مرا] به سوی بیابانش ببر تا تشنه و خواستار آب شود، آنگاه یک سقا [کسی که به تشنگان آب میرساند] که سنگ‌دل و بیرحم باشد، به آسودگی بر سر راهش بگُمار [تا حال تشنگان را خود آزموده و بداند ما را که تشنه وصل خود نموده چه حال و روزگاری‌ست].

هوش مصنوعی: او را از راه درست گمراه کن، چون نمی‌داند چطور به شهر برود. پس به خاطر رفتار نادرستش، او را به بی‌راهه‌ای ببر که بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: جهان به خاطر خودسری آن ماه در شگفت است و مدتی است که چرخ این گنبد به دور خود می‌چرخد.

هوش مصنوعی: کجا می‌توان صیادی را پیدا کرد که دل ما را بگیرد؟ از سنگ‌دلی او رها شو و دل پیرش را برگردان.

هوش مصنوعی: شخصی که به من توجهی نمی‌کند و من را فراموش کرده، دیگر نمی‌تواند منکر شود. بنابراین، به او بگو که انکارش را کنار بگذارد و اعتراف کند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که وقتی آن شخص به اینجا بیاید، به دربان بگو که از او پذیرایی کند و به او احترام بگذارد.

هوش مصنوعی: گفت که آن آقا از بالا به من نگاه کند و من را در جستجوی خود بیابد، مانند کسی که خودش را به زحمت انداخته و به دنبال کار خود است.

هوش مصنوعی: بس کن ای ساقی، دیگر کسی را مست نکن. اگر تو می‌خواهی کسی را به این درجه مست کنی، پس راه او را هموار کن تا به مقصدش برسد.