غزل شمارهٔ ۲۳۶۹

هوش مصنوعی: چشم‌هایت را باز کن و ببین که چه زندگی‌هایی از جسم جدا شده‌اند. جان‌هایی که از این قفس رها شده‌اند و دل‌هایی که از تن خود جدا شده‌اند.

هوش مصنوعی: صدها هزار عقل و خرد در جان‌ها وجود دارد، اما این عقل‌ها باعث شده‌اند که افراد از خود واقعی‌شان جدا شوند و در پی چیزهای دیگر بروند.

هوش مصنوعی: اگرچه هزاران جان و دل من می‌گریزند، من باکی ندارم؛ چون او با حال شاد و مست به نزد من آمده و همه چیز را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هنگامی که از باران خواسته می‌شود، صدها هزار نفر تشنه آب هستند و در همین حال، صدها هزار بلبل به سمت دیگری فرار کرده‌اند و از باغ جدا شده‌اند.