غزل شمارهٔ ۲۳۰۹

من مست و تو مست، چه کسی ما را به‌خانه می‌برد و می‌رساند؟ چند بار به تو هشدار دادم که دو سه جام و پیمانه کمتر بنوش.

هیچکس را در شهر، هشیار و باده‌نخورده نمی‌بینم، هر یک از دیگری مست‌تر، و هر یک از دیگری شوریده‌تر و دیوانه‌تر.

ای دوست، به میخانه بیا تا لذت جانانه و واقعی را ببینی، عمر و جان بدون صحبت یار و دلدار چه ارزشی دارد؟

هر گوشه یک مست افتاده، دستی ز بر دستی، و آن ساقی جان و هر هستی با ساغر و پیمانه خاص و شاهانه، باده می‌ریزد.

تو برای میخانه آفریده شده‌ای، دخلت از می و خرجت از می است؛ همه از آن توست و از این وقف یک‌ذره را از دست مده.

ای لولی بی‌پا و سر و سر‌خوش، تو مست‌تر و خوش‌تری یا من؟ ای پیش تو چون مستی، حیله‌های من، افسانه و داستان.

دیشب از خانه بیرون رفتم‌، مستی را دیدم که در هر نگاه او صد باغ و سرای زیبا و دل‌انگیز بود.

همانند کشتی و قایق بی‌لنگر‌، کج و راست می‌شد و از حسرت حال خوش او، صد عاقل و دانا مرده بودند و به آن حال، حسرت می‌بردند.

به او گفتم‌: اهل کجایی؟ به حرف من خندید و گفت ای عزیز، نیمی از من اهل ترکستان و نیمی اهل فرغانه.

نیمی از آب و گل و نیمی از جان و دل، نیمی از (گل و لای) لب دریا و نیمی گوهر و مروارید.

گفتم با من رفیقی و دوستی کن که من خویش تو و مثل تو هستم، گفت: من خویش و بیگانه را از هم نمی‌شناسم و خویش را از بیگانه نمی‌شناسم. 

من بی‌دل و عاشق و بی‌قید و بند هستم، در میخانه هستم و مست هستم، و هزاران سخن برای گفتن دارم، شرح دهم یا نه؟

تو در میان آدم‌های لنگ هستی، پس باید مثل آنها باشی، این پند را که خواجه علیانه به‌تو داد، نشنیدی و فراموش کردی.

کسی که عاشق و سرمست چنان زیبا و مه‌رویی باشد، کی کمتر از چوب است؟ از عشق آن خوب، ستون حنانه هم به فغان و صدا درآمد. 

ای شمس‌الحق تبریزی، چرا از خلق پرهیز می‌کنی؟ حالا که صد آشوب و فتنهٔ شورانگیز به‌پا کرده‌ای.