غزل شمارهٔ ۲۲۰۳

هوش مصنوعی: من نه بدن و نه جانم را در اختیار می‌گیرم، چرا که خانه و زندگی برای من بی‌فایده است. در این دنیا چیزی لیاقت ندارد که من در بند آن باشم.

هوش مصنوعی: هر بار که نسیم زندگی او را مست و سرخوش می‌کند، مانند کسی که در میخانه به می‌نوشی می‌افتد، اما در این حال هنوز بار سنگینی بر دوش دارد که باید با آن مقابله کند.

هوش مصنوعی: به سوی فضایی بی‌صدا، صدای چنگی شنیده می‌شود، اما این چنگی که نواخته می‌شود، مربوط به جانان است و باید با چوب یا سیم‌های مخصوصش نواخته شود.

هوش مصنوعی: زمانی که او از جسم خود رها شود و به مرتبه‌ای بالاتر برود، لباس جان را به او خواهند پوشاند؛ زیرا در آن حالت، او به مظهر زیبایی و کمال تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: عاشق باید با humility و فروتنی به خود و دنیای اطرافش بنگرد، چون اگر خود را بزرگ و برتر از دیگران بداند، در حقیقت به مانند ذره‌ای کوچک در دریای بزرگ و بی‌کران است که هیچ ارزشی ندارد. بزرگ‌منشی واقعی در عدم خودپسندی و پذیرش حقیقت‌های زندگی نهفته است.

هوش مصنوعی: زمانی که حس بویایی‌ات فعال شود، بویی حیرت‌انگیز از غار عشق به مشام تو خواهد رسید. بنابراین به هر طرف حرکت کن تا به رازی از آن غار دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: رنگی که بی‌رنگ است، از چهره‌ی معشوق ناشی می‌شود؛ آن چهره پر از صفا، وفا و زیبایی است.

هوش مصنوعی: به تو خوش خبر می‌آورند که زندگی جاودانه‌ای در پیش داری، پس شکرگزاری کن که در این عمر طولانی، غم و اندوه امسال و خاطرات گذشته را فراموش کن.

هوش مصنوعی: گفت‌وگو با انسان‌های نیکوکار و همچنین افراد بدکار در آن مکان دشواری محسوب می‌شود، اما در سایه آن شخصیت والا و افراد خوب، این سختی کمتر می‌شود.

هوش مصنوعی: شمس حق و دین خداوند، مانند آفتابی است که صفا و نور ابدی خود را پخش می‌کند. آیا توجه کرده‌ای که در چنین نوری، چه اندازه ذرات هشیار و آگاه وجود دارند؟