غزل شمارهٔ ۲۱۹۶

هوش مصنوعی: من هر شب با چشمان ترسناک او در می‌افتم، چرا که از تلخی‌هایی که از خشم و ناسزا او به من می‌رسد، رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر عشق او مرا در دام بیندازد، حتی اگر پر و بالم بشکند، همچنان طوطی جانم از شیرینی و خوشی او لذت می‌برد.

هوش مصنوعی: چند بار از من درباره ترس و شب‌های دوری می‌پرسی؟ بگو در دوران خوب آن روزها، شب کجا مانده است؟

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که خون و درد و رنج ما از نوعی شدت و عاطفه ناشی می‌شود، زیرا وقتی که این احساسات و رنج‌ها به وجود می‌آیند، به نوعی درون شیشه‌ای از احساسات دیگر تبدیل می‌شوند و تأثیر عمیقی بر ما می‌گذارند. به عبارتی، وقتی روح ما متاثر از این خونی که می‌ریزد، به صورت احساسات و تجربیات در می‌آید، تبدیل به یک نوع تجربه عمیق و جدید می‌شود.

هوش مصنوعی: وعده‌های ناپخته و بی‌اساس او در وجود عاشقان که در حال تپش و شعف هستند، به وعده‌هایی که از جانب او داده شده، تبدیل شده و معنی می‌یابد.

هوش مصنوعی: پادشاهان و قدرتمندان را در حالتی مشاهده کن که در کنار تخت سلطنت خود نشسته‌اند و از دیدار عاشقان، که به خاطر عشقشان جانشان را از دست داده‌اند، حسرت می‌کشند و به افتخاری که این عاشقان نصیب یافتند حسرت می‌زنند.

هوش مصنوعی: سگ‌های کوی او مثل شیران قدرتمند شده‌اند، چرا که آن آهو که درگیر فتنه است، بر بالای خانه‌اش دیده شده است.

هوش مصنوعی: خداوند را تو وصف نکن و از ویژگی‌های او سوال نکن، بلکه کافی است که رحمت‌های گسترده‌اش را در چشمان مستان و عاشقان ببینی.

هوش مصنوعی: دستت را بر رگ‌های شادمان بگذار، ای دل، تا از دهان کسانی که آلوده‌اند، رهایی پیدا کنی و از آن باده‌ای که خودخواه است، دوری کنی.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی با قدم‌هایش بر روح‌ها تسلط داشت؛ بنابراین، تو پا نگذار، بلکه سر خود را به جای قدم‌های او بگذار.