غزل شمارهٔ ۲۱۶۲

هوش مصنوعی: دوباره به شور و هیجان آمدم، طوری که تمام وابستگی‌ها و بندهایی که برای تو ایجاد کرده‌ام، برمی‌دارم و می‌شکنم، همه این کارها را به خاطر تو انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: من شخصی هستم که به دیوانگی خود افتخار می‌کنم و می‌توانم در عالم دیوانگان تأثیرگذار باشم. زبان پرندگان را می‌شناسم و شایستگی سلیمان را دارم، و همه اینها را به خاطر عشق و علاقه‌ام به تو می‌دانم.

هوش مصنوعی: من حاضر نیستم عمر زودگذر و بی‌ارزش را داشته باشم، و در عوض، جان پر از اندوهی که دارم را نیز نمی‌خواهم، مگر اینکه آن را به خاطر تو فدای کنم.

هوش مصنوعی: وقتی تو از من دور می‌شوی، تمام وجودم پر از ناامیدی و بی‌ایمانی می‌شود، اما وقتی تو به من نزدیک می‌شوی، به خاطر وجودت، ایمان و محبت در قلبم جای می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر از کوزه‌ی خیال تو آب بخورم، تو را در آن می‌بینم و اگر یک لحظه بدون تو باشم، به جان تو پشیمان و غمگینم.

هوش مصنوعی: اگر بدون تو در آسمان باشم، همانند ابر تیره‌ای غمگین و ناراحت‌ام و اگر به باغ برویم، باز هم در زندان تو هستم و در کنار تو به زندگی ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: صدای تو برای من می‌نوازد و آگاهی‌ام را به وجد می‌آورد. بیا و با عشق و نامت مرا بازسازی کن، چون اکنون در این ویرانی به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: ای مرشد، در دنیای خانقاه و مسجد که هدف من تو هستی، اگر به هر سو نگاه کنی، من نیز به خاطر تو همه جا را زیر پا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: من با عشق صحبت می‌کنم، زیرا او مانند شیر است و من مانند آهو. چه آهوئی که جانم را برای حفاظت از شیرها به خاطر تو فدای می‌کنم.

هوش مصنوعی: آیا با انکار درون خود مخالفت می‌کنی؟ انکارهایی که در درونت مخفی‌اند، زیرا من به عمق وجودت نگاه می‌کنم و خواهش‌های قلبی‌ات را می‌خوانم.

هوش مصنوعی: چه نسبت نزدیکی بین من و دل پریشانم وجود دارد که این دل غمگین و زخم‌خورده، ارتباطش را از خانواده‌ام بریده و تنها به خاطر تو به این حال درآمده است.

هوش مصنوعی: تو عید جان هستی و عاشقانت برایت به جان خود قربانی می‌دهند. من هم در خانه‌ام به خاطر تو آماده‌ام که قربانی شوم.

هوش مصنوعی: از عشق شمس تبریزی و حالتی که به من داده، مانند ذره‌ای از گرد باد بی‌قرار و مضطرب شده‌ام. تمام وجودم برای توست.