غزل شمارهٔ ۲۱۴۷

هوش مصنوعی: چیست این چیزی که مرا هر لحظه به سوی خود می‌کشد؟ بوی خوشی مانند بوی عنبر و مشک است که من را به سمت او جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که مجموعه‌ای از مشکلات و دشمنی‌ها وجود دارد که هیچ ارزشی ندارند. این دشواری‌ها باعث می‌شوند که من نتوانم از خطاهایم بازگردم و توبه کنم. حس می‌کنم که همواره درگیر این وضعیت هستم، مانند سنگی سخت و بی‌حرکت در برابر چالش‌ها، در حالی که حیات و سرزندگی در دستان دیگری است.

هوش مصنوعی: شکستن توبه او بسیار است و اینگونه است که چنین فردی پرده‌دری و دلبری را در وجود خود دارد. شخصیت او همین‌گونه است.

هوش مصنوعی: پشیمانی من برای او که خودش همیشه توبه‌شکنی می‌کند، آرزوی او توبه من است و گناهانم در مقابل او فراموش شده است.

هوش مصنوعی: عقل و روح انسان مانند درخت و شاخه است که تنها در باغ وجودش رشد می‌کند و به حیات ابدی نمی‌رسد مگر از چشمه‌ای که او را سیراب کند.

هوش مصنوعی: عشق و شادی با نوشیدن شراب و سنگینی لیوان ایجاد می‌شود و صدای خروش و دل‌انگیزی او از اطراف به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: مردی که به خودپسندی روی بیاورد مانند کدو بلندی می‌شود. او برای اینکه از خود خالی نشود، نمی‌تواند پر شود و باقی‌مانده‌اش هم پایینی ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی که سایه گسترش پیدا می‌کند و بلند می‌شود، نشان از تابش نور خورشید است که به زندگی و وجود ما انرژی می‌بخشد و ما را به دنبال آنچه می‌خواهیم حیات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: سایه او و نور او با هم هستند، جمع او در دور او تجلی می‌کند. نور از نمایش چهره‌اش ساطع می‌شود و سایه از نمایش موی او به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: ای ماه و آفتاب، جان من، پرده‌دری نکن که باعث نشود حقیقتی از آسمان به زیر بیاید و رازهای هفت‌گانه‌ای که در او نهفته است، نمایان شود.

هوش مصنوعی: درون جیب من جز تو چیزی نیست و من حجاب تو هستم. ای من و تو، ما در برابر بقا و جاودانگی او ناپدید شده‌ایم.